Jemioła pospolita - Viscum album


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Viscum album

Jemioła pospolita



Roślina krzewiasta, zimozielona i półpasożytnicza. Łodygę ma zieloną, niekorkowaciejącą, rozgałęziającą się nibywidlasto lub okółkowato. Korzenie znajdują się pod korą żywiciela, są rozgałęzione i przez specjalne ssawki pobierają z drewna sole mineralne i wodę. Może osiągać około2m średnicy. W zależności od odmiany, żywicielami jemioły pospolitej mogą być drzewa liściaste, sosna (rzadziej świerk i modrzew) albo jodła. Najbardziej znana jest związana z drzewami liściastymi odmiana album, co wynika nie tylko ze stosunkowo dużej liczebności jej osobników, ale także z tego, że są one każdego roku przez kilka miesięcy wyraźnie widoczne w bezlistnych koronach drzew. Jemioła pospolita to najbardziej rozpowszechniony w Europie, dziko rosnący gatunek jemioły.


Liście są blaszkowate, pojedyncze, zrośnięte parami u nasady przypominają nieco śmigła samolotu. Blaszka szeroko lancetowata, zwężająca się u podstawy całobrzega. Jest ciemnozielona z żółtawym odcieniem, gruba, skórzasta i sztywna, obustronnie naga, posiada równoległą nerwację. .Trwałość liści ok. 15 miesięcy. Zimą liście przybierają często oliwkowozielony kolor.


Kwiaty są jednopłciowe, niewielkie, żółtawe, umiejscowione są w rozwidleniach gałązek. Okwiat jest niezróżnicowany. Mają miłą woń i produkują dużo nektaru co przyciąga owady.


Owocem są małe, kuliste, półprzezroczyste jagody. Zawierają po 1-2 miękkich i mięsistych, nie osłoniętych okrywą nasion (każde nasionko zawiera z kolei po 1-3 zarodków, a więc tak naprawdę to ono jest właściwym owocem!).


Kwitnie od lutego do kwietnia.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

jemioła europejska


Uwagi:

1. Roślina trująca spożywana na surowo. Posiada cztery podgatunki różniące się przede wszystkim rodzajem żywiciela (trzy z nich występują w Polsce). Podstawowy podgatunek to jemioła pospolita (V. album L. subsp. album). Jest on związany z drzewami liściastymi, którymi w Polsce są przede wszystkim topole, lipy i jabłonie. Drugi podgatunek - jemioła rozpierzchła (V. album L. subsp. mustriacum) rośnie na sosnach (rzadziej świerkach i modrzewiach), trzeci - jemioła jodłowa (V. album L. subsp. abietis) - wyłącznie na jodłach. Czwarty i ostatni podgatunek to V. album L. subsp. meridianum; w odróżnieniu od trzech poprzednich nie występuje w Europie. Krzew krótkowieczny, wolno rosnący. Osiąga wiek 50-70 lat.

2.Liście i gałązki zawierają kwasy organiczne, trójterpeny, wiskotoksyny, syrenginę, glikozydy, flawonidy i aminy. Herbatę z gałęzi i liści jemioły stosuje się przede wszystkim: jako środek pobudzający przemianę materii, w leczeniu cukrzycy, przewlekłych chorób przemiany materii, w przypadkach zakłócenia równowagi hormonalnej, jako środek przeciwko zwapnieniu tętnic, przy udarze mózgu, jako środek hamujący krwawienie, środek nasercowy i pobudzający krążenie (reguluje ciśnienie),pomaga w zawrotach głowy, zaburzeniach widzenia, szumie w uszach. Usuwa zaburzenia macicy i zaburzenia miesiączkowe (przede wszystkim nadmierne krwawienie miesięczne), przy dolegliwościach okresu przekwitania (kołatanie serca, częstoskurczem, uderzeniami gorąca, uczuciem niepokoju i dusznościami). W dawnej medycynie wierzono również, że usunąć niepłodność kobiecą.

3. Już w starożytności była ona uważana za dar bogów i przypisywano jej szereg drogocennych, magicznych właściwości. W wielu kulturach była w jakimś stopniu kojarzona ze szczęściem. Do dziś niektórzy wierzą, że pędy jemioły zawieszone pod sufitem lub nad drzwiami odganiają złe moce oraz zapewniają domownikom szczęście i bogactwo (w tradycji polskiej znajduje to wyraz w zawieszaniu gałązek jemioły podczas świąt Bożego Narodzenia i w Nowy Rok). Ogólnie znany jest też zwyczaj całowania się pod jemiołą, co z kolei ma przynosić szczęście w małżeństwie. Od zamierzchłych czasów różne części jemioły były traktowane jako cudowny, pomagający na wszystko środek leczniczy, w tym także afrodyzjak oraz lek na płodność

4. W starożytnym Rzymie kleisty miąższ owoców jemioły wykorzystywany był w pułapkach jako lep. Naukowa nazwa rodzajowa jemioły viscum oznacza po łacinie lep.

5. Pędy i liście jemioły są chętnie zjadane przez kozy, owce i krowy.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2.Bűhring U.: Wszystko o ziołach. 2010, Warszawa, Świat książki

3. Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

4. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber


.


.


.






























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.