Lipa drobnolistna - Tilia cordata


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Tilia cordata

Lipa drobnolistna



Drzewo liściaste, długowieczne, dorastające do 30 m wysokości, o regularnej koronie. Młode osobniki mają wzniesione ku górze gałęzie, stare zwisające w dół. Z wiekiem zmienia się również ich kora. Gałązki młodziutkie czerwonobrunatne, później szarzeją, a na starych konarach kora grubieje i ulega popękaniu. Rośnie na glebach żyznych, dobrze napowietrzonych.


Liście ukośnie sercowate, szersze niż długie, z regularnie piłkowanym brzegiem, z wierzchu błyszcząco zielone, spodem sinozielone z pęczkami rudych włosków w kątach nerwów.


Kwiaty jasnozielonożółte, 5- płatkowe, pojedyncze lub pęczkami (po 5-11)na długich szypułkach z wydłużoną podsadką w zwisających wierzchotkach.


Owocem jest orzeszek z cieką łupiną i słabo zaznaczonymi żeberkami o średnicy 6-8 mm, nagi lub delikatnie omszony ze skrzydełkiem.


Kwitnie na przełomie czerwca i lipca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Tilia parvifolia Ehrh

Tilia ulmifolia Scop


Uwagi:

1. Gatunek pospolity. Mrozoodporny.

2. Roślina wybitnie miododajna. Od wieków chętnie sadzona w ogrodach przydomowych i parkach. Ulubione drzewo pszczelarzy. Miód zbierany z tego drzewa należy do najbardziej cenionych gatunków ze względu na swoje walory smakowe, zapachowe i lecznicze. Dawniej wykorzystywano także jej drewno do wyrobu narzędzi i sprzętów gospodarstw domowego a łyko do różnego rodzaju plecionek.

3 Kwiaty mają wiele walorów zdrowotnych i od wieków były stosowane w medycynie i kosmetyce

4. Lipa była ulubionym drzewem ojca poezji polskiej - Jana Kochanowskiego.

5. Odznacza się drewnem miękkim, stąd była często wykorzystywana przez rzeźbiarzy. Najsłynniejszy polski ołtarz figuralny został wykonany z tego drewna przez Wita Stwosza.

6. Słowianie uważali lipę za drzewo święte.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne


.


.












Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.