Starzec zwyczajny - Senecio vulgaris


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Senecio vulgaris

Starzec zwyczajny



Roślina roczna lub dwuletnia, może być naga lub pajęczynowato owłosiona. Łodygę ma wzniesioną, rozgałęzioną. Osiąga wysokość od 10 do 30cm. Możemy ja spotkać prawie wszędzie, kwitnie przez cały sezon wegetacyjny, na polach uprawnych, nieużytkach, obrzeżach dróg, w ogrodach, miejscach ruderalnych.


Liście dolne podługowato-łopatkowate, zwężone w krótki ogonek, wyżej położone: pierzaste, zatokowo-wcinane, ich odcinki maleją ku nasadzie z uszkami, są nierówno ząbkowane i pajęczynowato owłosione.


Kwiaty zebrane w koszyczki, a te mają główki z okrywą zewnętrzną. Listki okrywy są do połowy długości czarne i krótsze od nagich wewnętrznych listków okrywy. Kwiaty żółte, języczkowych brak.


Owocem są niełupki z puszystymi, białymi włoskami.


Kwitnie od lutego do listopada.


Uwagi:

1. Nazwa łacińska senecio ( od senex- starzec) została nadana prawdopodobnie z powodu wcześnie pojawiających się owocków z białą czupryną włosków.

2. Liście starca zawierają alkaloidy pirolizydynowe, flawonidy, kwas fumarowy.

3. Stosowano go niegdyś w medycynie ludowej jako środek przeciwkrwotoczny, uspokajajacy, dziś stwierdzono, że działa rakotwórczo.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN

4. Lange D.: Zwiastuny wiosny. Rośliny wcześnie kwitnące. 1996, Warszawa, Oficyna Wydawnicza Multico


.


.


.


















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.