Starzec gajowy - Senecio nemorensis


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane







Senecio nemorensis

Starzec gajowy



Roślina wieloletnia, ma łodygę wzniesioną, zieloną, górą rozgałęzioną i owłosioną. Może osiągnąć nawet 1,5m wysokości. Rośnie w lasach liściastych - grądach, buczynach, lasach łęgowych, na ich obrzeżach. Preferuje gleby żyzne, świeże, gliniasto-piaszczyste, wilgotne.


Liście ma eliptyczne, ostre, piłkowane, zwężone w oskrzydlony ogonek. ząbki są proste i nie zgięte. Górne i środkowe liście często mają uszkowate nasady. Na spodniej stronie są owłosione.


Kwiaty w koszyczkach tworzą parasolowaty podbaldach. Listki okrywy koszyczków i szypułki są owłosione. U podstawy koszyczków znajdują się dodatkowe, skrętolegle ułożone listki. Brzeżne kwiaty języczkowe są żółte i jest ich 5. W środku kwiaty rurkowe są też żółte.


Owocem jest naga niełupka z puchem kielichowym.


Kwitnie od lipca do września.


Uwagi:

1. Gatunek podobny do starca jajowatego(Fucha), nie był wyodrębniony przez Linneusza i uznawany przez niektórych botaników jako podgatunek. W Polsce występuje obok starca jajowatego.

2. Zapylany jest przez owady jak i może dojść do samozapylenia. Nasiona rozsiewa wiatr.

3. Łodyga starca gajowego ma przyjemny zapach.


Literatura:

1. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.














Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.