Skalnica gronkowa - Saxifraga paniculata


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Saxifraga paniculata

Skalnica gronkowa



Roślina wieloletnia, zimozielona, tworząca niziutkie, silnie zbite darnie. Łodygę ma wzniesioną, gruczołowato owłosioną, słabo rozgałęzioną i skąpo ulistnioną. Osiąga wysokość do 50cm. Rośnie w pasmach górskich po piętro halne, na skałach, piargach, żwirach, murawach, na podłożu zasobnym w węglan wapnia.


Liście są grube i mięsiste, sinozielone, o kształcie blaszki owalnym i wydłużonym. Brzegi maja piłkowane i orzęsione. Te przy ziemi tworzą różyczkę liściową. Na górnej stronie liścia znajdują się charakterystyczne dołeczki zwane wypotnikami. To poprzez nie roślina wydala nadmiar węglanu wapnia. Wytraca się on i osadza na liściu jako białe, drobne płytki. Liście łodygowe są mniejsze i wydłużone, naprzemianlegle ułożone.


Kwiaty zebrane są w wiechę lub podbaldach na szczycie łodygi. Na długich szypułkach leży nagi, zielony kielich a korona składa się z 5 białych płatków, czerwono nakrapianych


Owocem są mieszki zawierające lekkie nasiona.


Kwitnie od czerwca do lipca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Saxifraga aizoon Jacq.

eeeeeee


Uwagi:

1. Roślina jest pod ścisłą ochroną gatunkową.

2. Jest wytrzymała na suszę, wodę gromadzi w grubych liściach. Rozmnaża się również wegetatywnie tj. przez krótkie rozłogi zakończone małą różyczką liściową.

3. Bywa uprawiana jako roślina ozdobna na skalniakach w ogródkach.


Literatura:

1. Piękoś-Mirkowa H., Mirek Z.: Rośliny górskie. 2007, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


.


.


.






















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.