Szałwia łąkowa - Salvia pratensis


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Salvia pratensis

Szałwia łąkowa



Roślina wieloletnia, ma łodygę czterokanciastą z włoskami , lepką, czasem górą gałęzistą. Osiąga wysokość od 30 do 80cm. Rośnie na suchych łąkach, murawach, wzgórzach, poboczach dróg, w widnych zaroślach. Lubi gleby zasobne w wapń.


Liście odziomkowe w różyczce na długich ogonkach. Blaszka liścia jest sercowato-jajowata, brzegiem ząbkowana i ostro zakończona. Liście łodygowe są siedzące i nieco obejmują łodygę.


Kwiaty duże w kłosokształtnym kwiatostanie, wydłużonym i złożonym z nibyokółków. Korona jest fioletowo-niebieska, grzbiecista i owłosiona. Górna warga jest kapturkowato wygięta i wystaje spod niej rozwidlony słupek. Kielich jest dwuwargowy, dzwonowaty i owłosiony.


Owocem są cztery niełupki ukryte w kielichu.


Kwitnie od maja do lipca.


Uwagi:

1. Roślina miododajna. Miodniki znajdują się u nasady słupka. Owadopylna.

2. Roślina lecznicza, choć ma mniejsze znaczenie od szałwi lekarskiej. Dawniej stosowana do leczenia chorób oczu i jako środek dezynfekcyjny.

3.Używana była również jako przyprawa do poprawy smaku i zapachu wina i piwa.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2 Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

3. Nawara Z.: Rośliny łąkowe. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

4. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.


.


.


.
























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.