Wierzba purpurowa - Salix purpurea


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Salix purpurea

Wierzba purpurowa



Krzew lub małe drzewo o młodych pędach zwykle czerwonych, giętkich i mocnych, starsze pędy są szare lub oliwkowo-szare i nagie. Osiąga wysokość do 3m. Rośnie głównie w dolinach rzek, potoków, nad stawami, na mokrych łąkach. Wymaga podłoża o dużej wilgotności, jest hygrofitem. Porasta gleby ubogie, piaszczyste i żwirowe.


Liście są łopatkowato-lancetowate, w górnej części blaszki najszersze i piłkowane. Górna strona liści jest matowo zielona, a dolna sina i naga. Przylistki ma drobne lub ich brak. Liście są podobne do liści wierzby kruchej , ustawione są na pędzie najczęściej skrętolegle ale występują też liście ustawione naprzeciwlegle, co wśród wierzb jest cechą charakterystyczną wyłącznie dla tego gatunku. Młode listki są owłosione, lecz szybko stają się nagie.


Kwiaty w postaci kotków są siedzące, męskie kotki są krótsze, ich pręciki mają czerwone lub czarne, zrośnięte pylniki. W żeńskich kotkach słupki są siedzące i owłosione o krótkich znamionach. Jest to roślina dwupienna.


Owocem jest torebka z drobnymi nasionami.


Kwitnie od marca do połowy czerwca, przed rozwojem liści.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

wierzba czerwona

wierzba szpagatówka

wiklina


Uwagi:

1. Kwiaty wytwarzają nektar i zapylane są przez owady. Nasiona rozsiewane przez wiatr.

2. Ma liczne zastosowania gospodarcze. Jest jedną z głównych roślin wykorzystywanych w wikliniarstwie. Używana jest jako faszyna do obsadzania wałów przeciwpowodziowych i brzegów rzeki w celu zabezpieczenia ich przed wymywaniem przez wodę. Jest jednym z głównych gatunków wierzb wykorzystwanych jako tzw. rośliny energetyczne do opalania biokotłowni.

3.Jest rośliną leczniczą. Surowcem zielarskim jest kora (Cortex Salicis), która zawiera flawonoidy, kwasy organiczne oraz glikozydy. Najważniejszym z nich jest glikozyd fenolowy-salicyna. Korę zbiera się z 2-3-letnich gałęzi wczesną wiosną, gdy ruszają soki i łatwo jest ją oddzielić od drewna. Korę suszyć można zarówno w ciemnych, jak i jasnych pomieszczeniach. Do celów leczniczych wykorzystywana może być również kora wierzby kruchej, wierzby białej, wierzby pięciopręcikowej i wierzby wiciowej. Salicyna ma silne działanie przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i ściągające. Wykorzystywana jest przy takich dolegliwościach i chorobach, jak: ból głowy, przeziębienie przebiegające z gorączką, różne choroby reumatyczne, miażdżyca. Obecnie już nie pozyskuje się do celów leczniczych kory z wierzby, gdyż jest zastępowana syntetycznie produkowanym kwasem acetylosalicylowym (nazwa handlowa "Aspiryna", "Polopiryna"). Napary z kory wierzby nie wywierają jednak tak szkodliwego działania na żołądek, jak aspiryna, a działają równie skutecznie. W medycynie ludowej wykorzystywano korę wierzby również do leczenia nerwobólów i jako środka ułatwiającego zasypianie i uspokajającego. Ze względu na swoje kolorowe pędy, jest też rośliną ozdobną. Ma piękne kwiatostany i gęsty pokrój i jest uprawiana w różnych odmianach .Tworzy bardzo liczne mieszańce z innymi gatunkami.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN






































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.