Wierzba uszata - Salix aurita


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Salix aurita

Wierzba uszata



Roślina o pokroju krzewu, ma gałązki cienkie, tylko za młodu lekko owłosione, potem nagie, ciemnobrązowe, mają na korze charakterystyczne wklęsłości. Osiąga wysokość 1-2 do 3m. Rośnie na miejscach wilgotnych, podmokłych łąkach, torfowiskach niskich, w lasach. Często tworzy duże i gęste kępy. W górach występuje po regiel górny.


Liście ma odwrotnie jajowate, tępe lub krótko zaostrzone i niewyraźnie falisto ząbkowane. Młode liście są obustronnie owłosione, starsze matowo-zielone i nieznacznie owłosione na stronie górnej, silniej na dolnej. Powierzchnia liści jest pomarszczona. Przylistki są duże, nerkowate (nazwa wierzba uszata bierze się od dużych przylistków).


Kwiaty zebrane w kotki o dwubarwnych przysadkach; górą są czarne lub rdzawe, dołem jasne. Kotki żeńskie mają przysadki drobne, dołem owłosione z charakterystyczna bródką na szczycie, górą nagie. Ich owłosione słupki osadzone są na trzonku prawie tej długości co zalążnia, szyjki słupka brak, znamiona są krótkie, główkowate. Kotki męskie o łopatkowatym lub jajowatym kształcie, górą są owłosione białymi, krótkimi włoskami. Kwiaty męskie z jednym szerokim, czworokątnym miodnikiem, pręciki u nasady owłosione, pylniki początkowo czerwone, w czasie dojrzewania żółte, a po przekwitnięciu brunatne. Jest to roślina dwupienna.


Owocem jest torebka o klapach spiralnie odwiniętych na zewnątrz.


Kwitnie od marca do kwietnia, przed rozwojem liści.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

-------------

br>

Uwagi:

1. Gatunek bardzo zmienny pod względem wzrostu i liści.

2. Czasami uprawiana jako roślina ozdobna w naturalnej formie krzewiastej, lub piennej (szczepiona na pniu innego gatunku wierzby). Szczególnie nadaje się do obsadzania brzegów oczek wodnych. Forma pienna może również stanowić dekorację trawnika. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, potrzebuje natomiast stale wilgotnego podłoża. Preferuje stanowiska słoneczne. Aby powstała ładna i gęsta korona, należy ją systematycznie przycinać.

3. Tworzy mieszańce z innymi wierzbami.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN










































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.