Wierzba biała - Salix alba


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Salix alba

Wierzba biała



Drzewo o szerokiej koronie i zwisających końcach gałązek. Gałązki są żółtawe lub oliwkowo-brązowe, za młodu owłosione jedwabiście, potem nagie, giętkie. Pąki ma czerwonawo-żółte, owłosione i przylegające do gałązek. Korę ma ciemnoszarą i popękaną. W warunkach naturalnych osiąga wysokość do 30m i żyje 80-120lat. Rośnie w łęgach topolowo-wierzbowych i nad brzegami jezior. Wierzba biała występuje w całej Polsce, głównie na terenach wilgotnych, w dolinach rzek. System korzeniowy ma silnie rozwinięty, głęboki. W stosunku do gleby jest mało wymagająca. Rośnie szybko i potrzebuje dużo światła.


Liście ma wąskie, lancetowate. Młode liście są obustronnie jedwabiście owłosione, starsze tylko na spodniej stronie. Młode listki są żółte. Latem górna strona liści robi się ciemnozielona, a spodnia srebrzysta.


Kwiaty zebrane są w kwiatostany zwane kotkami lub baziami, jest to roślina dwupienna. Męskie kotki są wyprostowane lub łukowato zgięte, żółtawe. Kwiaty żeńskie są z jednym miodnikiem a męskie z dwoma pręcikami. Kwitnie jednocześnie z rozwojem liści.


Owocem jest filcowato owłosiona szara torebka z nasionami.


Kwitnie od kwietnia do maja.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

---------------


Uwagi:

1. Tworzy mieszańce z wierzbą kruchą i pięciopręcikowa lub rzadziej z wierzbą purpurową albo trójpręcikową.

2. Jest rośliną leczniczą a surowcem jest jej kora, która zawiera flawonidy, kwasy organiczne oraz glikozydy. Z glikozydów najważniejszy jest glikozyd fenolowy salicyna. Korę zbiera się z 2 – 3 letnich gałęzi wczesną wiosną, gdy ruszają soki i łatwo jest ją oddzielić od drewna. Korę suszyć można zarówno w ciemnych, jak i jasnych pomieszczeniach. Salicyna ma silne działanie przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i ściągające. Wykorzystywana jest przy takich dolegliwościach i chorobach, jak bóle głowy, przeziębienia przebiegające z gorączką, choroby reumatyczne, miażdżyca. Obecnie już nie pozyskuje się jej do celów leczniczych z kory wierzby, gdyż jest zastępowana syntetycznie produkowanym kwasem acetylosalicylowym (nazwa handlowa „Aspiryna”, „Polopiryna”). W medycynie ludowej wykorzystywano korę wierzby również do leczenia nerwobóli i jako środka uspokajającego, ułatwiającego zasypianie.

3. Wierzba biała (podobnie jak i wierzba krucha) dawniej była często sadzona przy wiejskich drogach i systematycznie ogławiana w celu pozyskania drewna do celów gospodarczych. Stąd uzyskiwała charakterystyczny maczugowaty kształt pnia. Obecnie używana jest do na brzegach rzek i wałach przeciwpowodziowych w celu ich umocnienia i zabezpieczenia przed osuwaniem ziemi. Dzięki silnie rozbudowanemu systemowi korzeniowemu i szybkiemu wzrostowi nadaje się również do rekultywacji terenów i wysypisk śmieci.

4. Rozmnaża się z nasion lub wegetatywnie ze zrzezów albo żywokołów. Po ścięciu daje słabe odrośle z pnia; nie wytwarza odrośli korzeniowych. Drewno ma miękkie, lekkie i elastyczne. Nadaje się do wyrobu łódek, klepek do beczek oraz celulozy. Tworzy liczne formy morfologiczne. Gatunek bardzo zmienny pod względem zabarwienia, kory, gałązek, kształtu liści.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN







































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.