Szczaw zwyczajny - Rumex acetosa


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Rumex acetosa

Szczaw zwyczajny



Roślina wieloletnia o łodydze wzniesionej, rozgałęzionej, nagiej lub krótko owłosionej. Osiąga wysokość od 30 do 100cm. Rośnie na całym obszarze kraju na łąkach, rowach, polanach, pastwiskach.


Liście dolne są na długich ogonkach o blaszce jajowatopodługowatej, krótko zaostrzone, z klapami oszczepowatymi. Liście górne są prawie siedzące, lancetowate. Przylistki są zrośnięte w błoniastą pochewkę; tzw. gatkę.


Kwiaty zebrane są w luźnym, walcowatym kwiatostanie wzniesionym w górę. Kwiaty są małe, jednopłciowe na czerwonych szypułkach, bez zróżnicowanego okwiatu. Okwiat jest zielono-czerwony, sześciolistkowy. Kwiaty męskie mają 6 pręcików, których długie nitki zwisają na zewnątrz okwiatu. Kwiaty żeńskie składają się z pojedynczego słupka z trójgraniastą zalążnią i trójdzielnym, pędzelkowatym znamieniem.


Owocem jest trójgraniasty orzeszek z czarnym, błyszczącym nasieniem. Otoczony jest trzema skrzydełkami, które pełnią funkcję aparatu lotnego.


Kwitnie od maja do czerwca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

------------


Uwagi:

1. Liście szczawiu zwyczajnego zawierają flawonidy, sole kwasu szczawiowego, witaminę C, są one jadalne, choć w ograniczonych ilościach.

2. Liśćmi wywabia się plamy z rdzy, pleśni i atramentu.

3. Jest to roślina niejadalna dla zwierząt, obniża również wartość siana i powoduje jego pleśnienie.


Literatura:

1. Nawara Z.: Rośliny łąkowe. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN

3. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN





























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.