Różeniec górski - Rhodiola rosea


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Rhodiola rosea

Różeniec górski



Roślina wieloletnia z grubym, powykręcanym kłączem. Łodyga jest gruba i soczysta. Może osiągać wysokość do 40cm. Rośnie w ziołoroślach górskich, obrzeżach piargów, nad potokami górskimi, wśród skał, na niskich murawach.


Liście ma grube, mięsiste, dolne są jajowatego, górne lancetowatego kształtu, ostro zakończone, o ząbkowanych na szczycie brzegach. Pokryte są grubą warstwą wosku, który przy dotknięciu wydaje się tłusty. Na łodydze ułożone są skrętolegle. Mają charakterystyczny sinozielony kolor, a jesienią przebarwiają się na żółto i czerwono.


Kwiaty są drobne i zebrane na szczycie łodygi w kwiatostany zwane podbaldachami. Jest to roślina dwupienna. Kwiaty żeńskie są zwykle pozbawione płatków korony, lub mają tylko drobne płatki oraz 1 lub 2 słupki. Kwiaty męskie mają 4 płatki korony, 4 działki kielicha i 8 pręcików. Płatki korony u różnych roślin mogą mieć różną barwę, od zielonej, poprzez żółtą do czerwonej.


Owocem jest mieszek.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

złoty korzeń


Uwagi:

1. Różeniec górski jest rośliną leczniczą, zawiera liczne fenoloalkohole, glikozydy, flawonidy, garbniki, tłuszcze, wosk, steryny, cukry. Wykorzystuje się w lecznictwie kłącze i korzenie, nalewkę z nich używa się w dolegliwościach związanych z pogodą. Pobudza i wzmacnia organizm.

2. Ludy Syberii i Chin używają go jako rośliny mającej własności podobne do żeń-szenia.

3. Roślina rośnie zarówno na podłożu wapiennym jak i na granicie.

4. W Karkonoszach jest on rośliną zagrożoną. Jego populacji zagrażać może eutrofizacja siedliska i ekspansja krzewów malin oraz niektórych gatunków ziołoroślowych ze względu na niewielką powierzchnię zajmowaną przez niego. Gatunek ten należy do grupy krytycznie zagrożonych na Dolnym Śląsku (CR).


Literatura:

1. Piękoś-Mirkowa H., Mirek Z.: Rośliny górskie. 2007, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza

2. Schauer T, Caspari C.: Przewodnik do rozpoznania roślin niezbędny na wycieczce z niezawodnym kodem barwnym. 2007, Poznań, Publicat S.A

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN
























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.