Rzodkiew świrzepa - Raphanus raphanistrum


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Raphanus raphanistrum

Rzodkiew świrzepa



Roślina jednoroczna o łodydze wzniesionej i rozgałęzionej. Dolne jej część jest szorstko owłosiona a góra naga. Wyrasta na wysokość do 60cm. Rośnie na glebach gliniastych, ubogich w wapń, piaszczystych. Jest pospolitym chwastem polnym i ogrodowym. Występuje również na siedliskach ruderalnych.


Liście dolne ma lirowate, pierzastodzielne, górne natomiast są lancetowate. Wszystkie liście mają nierówno ząbkowane odcinki pokryte włoskami. Wyrastają na rynienkowatych ogonkach.


Kwiaty zebrane są w grona na szczycie łodygi. Kielich ma 4 działki i jest przylegający. Korona jest również 4-płatkowa, żółta, często fioletowo nabiegła, rzadziej biała.


Owocem jest przewężona poprzecznie łuszczyna z małym dzióbkiem.


Kwitnie od czerwca do września.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Raphanus raphanistrum subsp. raphanistrum.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

łopucha


Uwagi:

1. Roślina jest owadopylna, miododajna. Nie nadaje się na paszę dla zwierząt (gorzki smak).

2.Według niektórych botaników od niej pochodzi rzodkiew zwyczajna.

3. Występuje w kilku odmianach; w Polsce wyłącznie Raphanus raphanistrum subsp. raphanistrum.

4. Na kartach „Pana Tadeusza” w I księdze spotykamy dziwną roślinę -świerzop, która przez niektórych literaturoznawców uznawana jest za lokalną nazwę rzodkwi świrzepy.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Mowszowicz J. Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych, pospolitych roślin zielnych. 1986, Warszawa, WSiP

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.