Dąb burgundzki - Quercus cerris


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Quercus cerris

Dąb burgundzki



Drzewo liściaste o koronie luźnej, smukłej i regularnej u młodych egzemplarzy, a silnie sklepionej i kulistej u starszych. Kora jest gruba, spękana i czarno-popielato-szara, bruzdowana odpadająca małymi płytkami. Pąki okryte są frędzelkowatymi łuskami. Osiąga wysokość do 35m. Ma małe wymagania glebowe, wytrzymały na suszę, ale podczas ostrych zim jego pień pęka i tworzą się listwy mrozowe. Dobrze rośnie w klimacie łagodnym. Jego ojczyzną jest Europa Południowa.


Liście ma skórzaste, w zarysie jajowate, wrębne z zaostrzonymi lub okrągławymi klapami. Z wierzchu są lśniące i ciemnozielone, a spodem jasnozielone i pokryte miękkim meszkiem.


Kwiaty męskie mają postać kotków z żółtymi pręcikami, a żeńskie są niepozorne w miseczkach z wąskimi frędzelkowatymi łuskami.


Owocem jest żołądź w miseczce z frędzelkowatymi łuskami.


Kwitnie od kwietnia do maja.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

dąb frędzelkowy


Uwagi:

1. Spotykany jest w parkach, nadaje się do nasadzeń i zadrzewiania suchych zboczy.

2. Jeśli jego drewno ma czerwoną twardziel jest uznawane za drewno gorszego gatunku i służy jako podkłady kolejowe, kopalne i na opał.

3. Dąb burgundzki żyje około 200lat. Żołędzie dojrzewają dopiero w drugim roku. Mają charakterystyczną frędzelkowatą miseczkę.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne


.


.


.


.


.


.


.


.






























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.