Daglezja sina - Pseudotsuga menziesii subsp. Glauca


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Pseudotsuga menziesii subsp. Glauca

Daglezja sina



Drzewo o pokroju stożkowym, przypominające z daleka świerk lub jodłę. Korę na pniu ma najpierw gładką, a później u starszych okazów grubą, łuskowatą i głęboko spękaną. Pędy po opadnięciu igieł są lekko chropowate i pokryte drobnymi śladami po igłach. Pączki ma wrzecionowate i ostre. W Polsce dorasta do 40m i średnicy pnia do 90cm. Potrafi rosnąć w półcieniu i znosi słabe mrozy. Pochodzi z Ameryki Północnej.


Igły z nalotem niebieskawo-zielonym, zawinięte pod spód tworzą rynienkę i przechodzą w cienki jakby ogonek. Wydzielają słaby zapach terpentyny. Na szczycie są zaostrzone .


Kwiaty jednopłciowe, niepozorne. Kwiaty żeńskie po zapyleniu i zapłodnieniu przekształcają się w zdrewniałą szyszkę.


Owocem jest szyszka z oskrzydlonymi nasionami. Szyszki są jajowate, zwisające i mają dwa rodzaje łusek. Jedne to wspierające, długie i trójzębne i odstające, a drugie -łuski nasienne. Dojrzewają w pierwszym roku, a w drugim opadają.


Kwitnie w maju.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

Daglezja zielona odmiana sina


Uwagi:

1. Zdjęcia drzewa wykonano na terenie Parku Habsburgów w Żywcu.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne

3. Seneta W.: Drzewa i krzewy iglaste. 1981, Warszawa PWN


.


.


.


.


.
























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.