Daglezja zielona - Pseudotsuga menziesii


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Pseudotsuga menziesii

Daglezja zielona



Drzewo szpilkowe dorastające do 50m, o pniu szaroczarnym, u starych okazów jest gruba kora, czerwonobrązowa z pęcherzami żywicy. Ojczyzną daglezji jest Ameryka Północna. Rośnie w półcieniu, na glebach żyznych, o umiarkowanej zawartości wapnia.


Liście - szpilki miękkie, giętkie, zwykle ułożone w dwóch rzędach na gałązkach, płaskie, na górnej stronie ciemnozielone, na dolnej jasnozielone, z dwoma wąskimi , białymi paskami, roztarte pachną jak owoce cytrusowe.


Kwiat męski niepozorny, zwisający, żeński w postaci rozwidlonych, różowo-zielonych listków.


Owocem są jajowate szyszki, zwisające, posiadają szerokie i okrągłe łuski nasienne i językowato wystające, trójzębne łuski okrywowe, w szyszce znajdują się nasiona.


Kwitnie od maja, szyszki dojrzałe są dopiero w październiku.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Pseudotsuga taxifolia

Pseudotsuga douglasii


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

jedlica zielona

jedlica Douglasa


Uwagi:

1. W swojej ojczyźnie osiąga wysokość do 110m.

2. Drugi człon nazwy łacińskiej pochodzi od nazwiska lekarza, badacza i podróżnika A.Menziesa, który odkrył ją w 1793r.

3. Ważniejsze drzewo leśne obcego pochodzenia w Europie. Porażone bywa jednak często przez chorobę grzybową - osutkę daglezjową. Traci wówczas igły.

4. Pączki ma czerwonobrązowe, wydłużone.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL

2. Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne

3. Kremer B.P. :Drzewa liściaste i iglaste. .1995,Warszawa, Oficyna Wydawnicza Multico


.


.


.






















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.