Topola balsamiczna - Populus balsamifera


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Populus balsamifera

Topola balsamiczna



Drzewo liściaste o regularny pokroju z długim, prostym pniem i niezbyt szeroką, eliptyczną lub jajowatą koroną. Korę ma stosunkowo jasną - białą lub szarą, płytko spękaną. Pąki są duże i szpiczaste, lepkie, balsamicznie pachnące. Dorasta do 25-30m wysokości. Pochodzi z Ameryki Północnej. Ma niewielkie wymaganiach, preferujące gleby wilgotne do podmokłych. Z uwagi na niewielkie wymagania i niezwykle duże tempo wzrostu, idealnie nadaje się do szybkiego uzyskiwania zadrzewień na terenach miejskich.


Liście mają blaszki eliptyczne lub jajowate, są na ogół grube i skórzaste w dotyku. Ich zielonawo-białe spody są przeważnie woskowane i pokryte żółtawymi, balsamicznymi naciekami. Nasada może być zaokrąglona lub lekko sercowata (rzadziej klinowata). Mają duże ogonki. W jesieni przebarwiają się na żółto lub cytrynowo.


Kwiaty są rozdzielnopłciowe i rozmieszczone dwupiennie, wiatropylne, zebrane w zwisające, kotkowate kwiatostany. Kotki męskie są walcowate, grube, początkowo intensywnie ciemnoczerwone, później blednące. Kotki żeńskie są zazwyczaj bardziej wysmukłe, zielonkawe.


Owocem są bardzo drobne, suche, wielonasienne torebki otwierające się 2-4 klapkami. Są one zebrane w niezwykle puszyste, białe, kotkowate owocostany przypominające watę.


Kwitnie od marca do kwietnia, przed rozwojem liści.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Populus tacamahaca


Uwagi:

1. Topola balsamiczna stanowi umowne, zbiorcze określenie grupy 11 gatunków topól pochodzących z Ameryki Północnej i Azji oraz ich licznych mieszańców i odmian.

2. Wspólnymi cechami morfologicznych są:

a. Duże i szpiczaste pąki, lepkie, balsamicznie pachnące (zwłaszcza na wiosnę)

b. Liście przeważnie duże, eliptyczne lub jajowate, bezklapowe, z klinowatą, zaokrągloną lub lekko sercowatą nasadą, na brzegu bardzo drobno i płytko karbowano-piłkowane, bez przeświecającego obrzeżenia, z góry ciemnozielone, pod spodem nagie i gładkie, jak gdyby woskowane, biało-zielonawe, często z żółtawymi naciekami, stosunkowo grube i skórzaste, dość sztywne w dotyku, za młodu balsamicznie pachnące, U większości gatunków uprawianych w Polsce rozwijające się one wcześnie (najwcześniej z topól), mają ogonki liściowe nie spłaszczone (obłe), z góry często rynienkowate

c. Kora jest jasna (zwykle jasnoszara), dość płytko spękana.

3. W Polsce uprawiane są najczęściej hybrydy topól balsamicznych. W II połowie XX wieku stały się popularnymi drzewami zieleni miejskiej ( nasadzenia przydrożne, osiedlowe, parkowe itp). Obecnie ze względu na duże pylenie tych drzew zmniejsza się ilość nasadzeń.

4. Topole są najszybciej rosnącymi drzewami w naszej strefie klimatycznej. Sadzone są na specjalnych plantacjach energetycznych w celu szybkiego pozyskania dużej ilości drewna opałowego.

5. Z zawartych w liściach i pąkach olejków eterycznych produkuje się perfumy.

6. Drewno u większości gatunków jest jasne i lekkie, dość mocne jak na swoją wagę, szorstkie i bardzo włókniste, niezbyt łatwo dające się polerować, stąd głównie używane jest do wyrobu palet i budownictwie.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL

2, Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne


. .


. .


. .


. .


. .


. .




























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.