Rdest ptasi- Polygonum aviculare


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Polygonum aviculare

Rdest ptasi



Roślina jednoroczna lub dwuletnia, łodyga cienka, rozścielona lub wzniesiona, z wyraźnymi węzłami, do 50cm długości, rośnie na podwórkach, placach, ścieżkach i przydrożach, koło domów, w ogrodach, na polach uprawnych, w miejscach wydeptanych, często tworzy jednolitą darń.


Liście drobne, eliptyczne lub szerokoeliptyczne, brzegiem nagie, tępe, prawie siedzące.


Kwiaty drobne, białozielone lub czerwonozielone, wyrastają po kilka w pachwinach liści, okwiat o listkach zrośniętych do połowy.


Owocem jest drobny, trójkątny orzeszek.


Kwitnie od czerwca do października.


Synonimiczne nazwy łacińskie:

Polygonum aequale


Uwagi:

1. Cenny surowiec zielarski, zawiera flawonoidy, olejki eteryczne, garbniki, karoten, cukry i sole mineralne oraz krzemionkę.

2. Ziele rdestu ptasiego znane było i stosowane w medycynie już w starożytności.

3. Wykazuje ono działanie moczopędne, przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, reguluje przemianę materii i bakteriobójcze. Stosowane jest w leczeniu chorób dróg moczowych, stanach zapalnych błon śluzowych przewodu pokarmowego, w chorobach wątroby. W mieszankach ziołowych ziele rdestu jest uważane za środek czyszczący krew w dolegliwościach skórnych.

4. W dzisiejszych czasach jest składnik preparatów Cholesol, Reumosan, Fitolizyna.

5. W medycynie ludowej stosowano napary z rdestu w chorobach żołądkach, kamicy nerkowej i żółciowej oraz gruźlicy.

6. Jest pokarmem lubianym przez kury, gęsi i kaczki.

7. Z kłącza uzyskuje się zielony barwnik.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. CzęśćI. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.