Sosna pospolita - Pinus sylvestris


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Pinus sylvestris

Sosna pospolita



Drzewo zimozielone o parasolowatej koronie. Dorasta do 48m wysokości. Pień pokryty jest czerwono-szaro-brązową, łuskowato spękaną korą. Korona w młodości stożkowata, później parasolowata. Największe okazy mogą mieć w obwodzie do 480 cm. Sosna jest mało wymagającym drzewem, zarówno pod względem klimatu jak i gleby. Jest gatunkiem światłożądnym. Głęboki system korzeniowy pozwala jej rosnąć nawet na skalnych ścianach lub piaskach.


Liście -szpilki długości do 7 cm, są ciemnozielone, sztywne, kłujące, wyrastają po 2 i otoczone są szarą pochwą. Pozostają na drzewach nawet do 4 lat.


Kwiaty męskie to jajowate, żółte kłoski wyrastające u nasady pędów; a żeńskie są czerwonymi szyszeczkami osadzonymi na trzonkach na szczytach tegorocznych pędów.


Owocem są zwisające, zdrewniałe, brązowe szyszki (początkowo są one zielone) z nasionami. Nasiona - malutkie orzeszki - mają języczkowate skrzydełka (aparat lotny). Nasiona wypadają z szyszek na wiosnę 3 roku.


Kwitnie w maju.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Pinus silvestris


Uwagi:

1. Bardzo pospolite drzewo. Ma duże znaczenie gospodarcze, dostarcza lekkiego drewna dobrej jakości. Pozyskuje się też z sosny żywicę dla przemysłu chemicznego do wyrobu terpentyny i kalafonii. Mieloną korę używa się w ogrodnictwie.

2. Naturalnym środowiskiem są tereny Europy i Azji.

3. Pęd, liście, pączki zawierają olejki eteryczne, gorycz, pinipikrynę, flawonidy, pinit, wit.C.

4. Odwar z młodych pędów, szyszek lub alkoholowy roztwór żywicy stosuje się przy schorzeniach płuc, przeciw gośćcowi i artretyzmowi. Odwar z młodych pędów zwany "syropem leśnym" bywa używany w nieżytach górnych dróg oddechowych.

5. W Polsce sosna pospolita jest gatunkiem najbardziej powszechnym. Przyjmuje się, że stanowi 75% składu gatunkowego polskich lasów.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

3. Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne

4. Kremer B.P.: Drzewa liściaste i iglaste. 1995, Warszawa, Oficyna Wydawnicza Multico


. .


. .


. .


. .


. . .























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.