Sosna czarna - Pinus nigra


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane












Pinus nigra

Sosna czarna



Drzewo szpilkowe o strzelistym pniu z ciemną korą głęboko pękającą. U młodych okazów korona jest szeroko stożkowata z mocnymi gałęziami, ułożonymi w regularnych okółkach. Stare drzewa mają często parasolowate korony. Dorasta do 50m wysokości. Rośnie na różnych glebach, jest jednak gatunkiem ciepłolubnym. Służy do głównie do zalesiania terenów krasowych, umacniania wydm. W naszym rejonie głównie z nasadzeń w przestrzeni publicznej.


Liście to ciemnozielone szpilki osadzone parami, proste lub lekko zakrzywione. U nasady mają wspólną, błoniastą pochewkę. Ich trwałość wynosi zwykle 4 lata a czasami nawet do 8 lat.


Kwiaty męskie są złocistożółte, a żeńskie występują w wąskich, niepozornych kłosach. Po zapyleniu powstają szyszki, które dojrzewają w końcu drugiego roku wegetacji.


Owocem jest jajowata szyszka z błyszczącymi żółtobrązowymi tarczkami i wyraźnym grzebieniem poprzecznym i skrzydlatymi nasionkami.


Kwitnie od maja do czerwca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Pinus laricio POIR.


Uwagi:

1. Drzewo odporne na niską temperaturę, mało wymagające w stosunku do gleby, odporne na silne wiatry i niekorzystne warunki wielkomiejskie.

2. Drewno ma żywiczne; nadaje się przede wszystkim na budowle wodne.

3. Ojczyzną tej sosny są kraje śródziemnomorskie.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN

3. Pokorny J.: Drzewa Europy Środkowej. 1980, Warszawa, Wydawnictwo Rolnicze i Leśne

4. Seneta W.: Drzewa i krzewy iglaste. 1981, Warszawa PWN


. .


. .


. .


. .


. .


. .


. .


. .


. .


. .


. .




































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.