Winobluszcz trójklapowy - Parthenocissus tricuspidata


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Parthenocissus tricuspidata

Winobluszcz trójklapowy



Roślina wieloletnia, pnąca się. Posiada zredukowane wąsy, na końcach rozgałęzione, zakończone spłaszczonymi przylgami. Dzięki przylgom może wspinać się po gładkich murach, ścianach i innych powierzchniach. Osiąga długość do 12m. Rośnie najlepiej na stanowiskach słonecznych i glebie żyznej i wilgotnej. Dobrze znosi zanieczyszczenia powietrza i okresowe susze, jest bardziej wrażliwy na mróz niż winobluszcz pięciolistkowy.


Liście ma duże, z wierzchu ciemnozielone, nagie , błyszczące, grubo piłkowane. Od spodu, wzdłuż nerwu, delikatnie są owłosione. Liście układają się dachówkowato. Młode liście mają kolor jasnoczerwony. Blaszka liściowa ma zmienny kształt, od trójklapowych, długoogonkowych do jajowatych. Jesienią pięknie się przebarwiają na czerwony czy szkarłatny kolor.


Kwiaty są pięciokrotne, drobne. Kielich jest zredukowany a korona jest zielonożółta. Zebrane są w baldachogrona.


Owocem jest ciemnoniebieska jagoda.


Kwitnie od czerwca do lipca.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

winobluszcz japoński


Uwagi:

1. Roślina pochodzi z Japonii i Chin. Stosowana jako roślina ozdobna.

2. Jest miododajna. Można nią obsadzać mury, ściany domów, pergole, parkany i słupy. Poprzez swoje ułożenie liści skutecznie zatrzymuje kurz i stanowi naturalną osłonę. Nie potrzebuje podpór. Przylgi mocno przytwierdzają ją do powierzchni i nie zagraża jej oderwanie nawet przez silny wiatr. Rośnie szybko bo 1-2m rocznie. Szczególnie ozdobna jest odmiana „Veitchii”.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2.Remesova D., Osvald Z.: Leksykon krzewów liściastych.1993, Warszawa, MULTICO








































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.