Wiesiołek dwuletni - Oenothera biennis


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Oenothera biennis

Wiesiołek dwuletni



Roślina dwuletnia, o łodydze wzniesionej, owłosionej, prostej lub słabo rozgałęzionej w górnej części. Może osiągać wysokość do 1,5m. Rośnie na miejscach piaszczystych, żwirowych, nasypach kolejowych, w kamieniołomach, przy drogach, na łąkach, pagórkach, nieużytkach.


Liście w pierwszym roku wytwarza rozetę odwrotnie jajowatych lub podłużnie eliptycznych liści oraz wrzecionowaty, prosty, mięsisty korzeń. Liście łodygowe powstają w następnym roku na łodydze i są podługowate, lancetowate, u nasady klinowe, z krótkim ogonkiem. Mają czerwone nerwy (nie dotyczy to okazów rosnących w miejscach zacienionych, oraz jesiennych).


Kwiaty są duże, żółte w postaci wydłużonego grona z liściastymi posadkami. Rozwijają się po zmroku. Kielich jest 4-krotny o działkach dłuższych od płatków korony, 4 duże płatki korony są wyraźnie szersze, niż dłuższe. Pączki kwiatowe zielone, o działkach dołem stykających się. Cały kwiatostan jest ogruczolony.


Owoc to czworokątna torebka zawierająca liczne, małe, brązowe nasiona.


Kwitnie od lipca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Oenothera biennis subsp. caeciarum Munz

Oenothera biennis subsp. centralis Munz

Oenothera biennis var. pycnocarpa (Atkinson & Bartlett) Wieg

Oenothera muricata L.


Uwagi:

1. Roślina pochodzi z Ameryki Północnej, gdzie Indianie stosowali ją jako roślinę leczniczą.

2. Współcześnie wiesiołek to cenna roślina lecznicza, z jego nasion otrzymuje się wysokowartościowy i bardzo cenny olej do wyrobu medykamentów. Posiada działanie wzmacniające, detoksykujace, korzystnie wpływa na poziom cholesterolu, reguluje przemianę materii i gospodarkę hormonalną.

3. Polska pospolita nazwa wiesiołka - nocna świeca wywodzi się od obserwacji zachowania rośliny. Kwiaty rozwijają się po zmroku i wabią swoim światłem ćmy do zapylenia.


Literatura:

1.Bűhring U. :Wszystko o ziołach.2010,Warszawa, Świat książki

2. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych.Wyd.3 popr. 1979,Warszawa,PZWL

3. Schauer T, Caspari C.: Przewodnik do rozpoznania roślin niezbędny na wycieczce z niezawodnym kodem barwnym. 2007,Poznań, Publicat S.A



































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.