Pszeniec zwyczajny- Melampyrum pratense


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Melampyrum pratense

Pszeniec zwyczajny



Roślina jednoroczna o łodydze kanciastej, nagiej lub słabo omszonej, pojedynczej lub rozgałęzionej. Może wyrastać na wysokość od 10 do 60cm. Rośnie w widnych lasach liściastych (dąbrowy, buczyny), sosnowych, obrzeżach lasów, w zaroślach i na murawach.


Liście są ułożone naprzeciwlegle. Blaszka jest lancetowata, całobrzega na bardzo krótkich ogonkach. W górnej części łodygi tworzą przysadki, podobne do liści z 1-3 ząbkami.


Kwiaty wyrastają w kątach liści, tworząc luźne, jednostronne grono. Okwiat jest zróżnicowany na kielich i koronę. Kielich jest nagi, dzwonkowaty, złożony z 4 działek o działkach krótszych od połowy długości rurki korony. Korona jest koloru jasnożółtego lub żółtego z długą prostą rurką o zamkniętej gardzieli. Charakterystyczną cechą jest występowanie u nasady korony pierścienia włosków. Pręciki są dwusilne o nitkach przyrośniętych do korony. Kwiat posiada jeden miodnik w dolnej części.


Owocem jest jajowata, naga torebka z dwoma komorami. W komorach znajdują się gładkie nasiona.


Kwitnie od czerwca do września.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Melampyrum vulgatum Pers.


Uwagi:

1. Pszeniec zwyczajny jest półpasożytem, który pobiera za pomocą ssawek z korzeni innych roślin wodę i sole mineralne.

2. Roślina miododajna i owadopylna.

3. Roślina jest w całości trująca.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN
































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.