Lucerna sierpowata - Medicago falcata


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Medicago falcata

Lucerna sierpowata



Roślina wieloletnia, ma łodygę rozesłaną lub podnoszącą się i owłosioną. Może dorastać do 60cm wysokości. Rośnie na suchych łąkach, przydrożach, w zaroślach, słonecznych wzgórzach.


Liście ma 3-listkowe. Listki dolnych liści są odwrotnie jajowate, a górnych wąskolancetowate, na szczycie wycięte i ząbkowane. Środkowy listek ma ogonek dłuższy od bocznych listków. Listki są lekko omszone.


Kwiaty są zebrane w kuliste główki. Korona jest żółta, motylkowa. Kielich ma szydlaste działki.


Owocem jest sierpowaty strąk.


Kwitnie od czerwca do września.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Medicago borealis Grossh.

Medicago difalcata Sinskaya

Medicago falcata L.

Medicago falcata subsp. glandulosa (W. D. J. Koch) Greuter & Burdet (= Medicago sativa subsp. falcata var. viscosa)

Medicago falcata var. glandulosa W. D. J. Koch (= Medicago sativa subsp. falcata var. viscosa)

Medicago falcata var. romanica (Prodán) O. Schwarz & Klink.

Medicago glandulosa Davidov (= Medicago sativa subsp. falcata var. viscosa)

Medicago procumbens var. viscosa Rchb. (≡ Medicago sativa subsp. falcata var. viscosa)

Medicago quasifalcata Sinskaya

Medicago romanica Prodán, Medicago sativa f. viscosa (Rchb.) Urb. [≡ Medicago sativa subsp. falcata var. viscosa)

Medicago sativa subsp. viscosa (Rchb.) C. R. Gunn (≡ Medicago sativa subsp. falcata var. viscosa)

Medicago tenderiensis Opperman ex Klokov.


Synonimiczne zwyczajowe nazewnictwo polskie:

dzięcielina


Uwagi:

1. Według nowszych ujęć taksonomicznych nie jest to odrębny gatunek, lecz podgatunek lucerny siewnej i ma nazwę Medicago sativa L. subsp. falcata (L.)

2. Roślina jest wapieniolubna i w uprawach rolnych jest chwastem.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Nawara Z.: Rośliny łąkowe. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


.


.


.


























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.