Wiciokrzew tatarski - Lonicera tatarica


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Lonicera tatarica

Wiciokrzew tatarski



Roślina wieloletnia o nagich gałązkach, pustych w środku. Okazy starsze mają korę łuszczącą się pasami. Osiąga wysokość do 4m. Rośnie wszędzie, nawet na glebach ubogich. Sprowadzony z Syberii i innych części Azji Wschodniej, jako roślina ozdobna, często dziczeje. Preferuje miejsca słoneczne.


Liście ma jajowate lub lancetowate, w nasadzie ucięte lub sercowate. Z wierzchu są ciemnozielone, a ze spodu niebiesko-zielone, nagie na niezbyt krótkich ogonkach. Nerwację mają dobrze widoczną.


Kwiaty wyrastają w kątach liści na długich szypułkach, koronę mają białą lub różową. Górna warga korony jest głęboko 4-dzielna.


Owocem jest czerwona lub żółta czy pomarańczowa kulista, niewielka jagoda.


Kwitnie od maja do czerwca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Lonicera benjaminii Sennen


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

suchodrzew tatarski


Uwagi:

1. Roślina ozdobna, nadaje się na żywopłoty, dobrze znosi cięcie. które działają pobudzająco na wytwarzanie nowych pędów. Dzięki temu krzew nie tylko ładnie się zagęszcza, ale również obficie zakwita, gdyż kwiaty pojawiają się na jednorocznych pędach. Często porażany jest przez mszyce, które przenoszą chorobę wirusową powodującą zniekształcenie pędów.

2. Suchodrzew można rozmnożyć przez ukorzenienie sadzonek. Roślina miododajna i ładnie pachnąca o zmierzchu.

3.Suchodrzew tatarski pięknie prezentuje się niemal przez cały okres wegetacji, dzięki temu stanowi idealną ozdobę ogrodu. Dobrze wygląda w kompozycjach naturalistycznych, polecany jest do dużych ogrodów, zwłaszcza prowadzonych w stylu wiejskim. Starsze okazy idealnie nadają się do ogrodów japońskich Może być również sadzony w dużych pojemnikach, jako roślina tarasowa i balkonowa, a często strzyżony nadaje się na bonsai.


Literatura:

1. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN











































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.