Lnica pospolita - Linaria vulgaris


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Linaria vulgaris

Lnica pospolita



Roślina wieloletnia o łodydze prostej, wzniesionej, czasem dołem rozgałęzionej. Jest naga, tylko w części kwiatowej owłosiona. Może dorastać od 20 do 60cm wysokości. Rośnie na przydrożach, murawach, kamieńcach, pastwiskach, łąkach i polach uprawnych.


Liście skrętolegle, gęsto ułożone na łodydze, zielone, nagie i bez ogonków. Blaszka o kształcie równowąskim lub podługowatym o spłaszczonej nasadzie i zaostrzonym końcu. Liście są lekko podwinięte.


Kwiaty występują w szczytowej części łodygi, są zebrane w gęste grono. Wyrastają w kątach przysadek na krótko owłosionych szypułkach. Kielich składa się z 4 ostrych, zielonych działek. Korona jest grzbiecista, jasno żółta z pomarańczową gardzielą i długą ostrogą.


Owocem jest krótka i jajowato wydłużona torebka. Nasiona są czarne, kuliste o metalicznym połysku i mają błoniasty brzeg.


Kwitnie od czerwca do października.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

dzikie lwie paszcze

lenek Matki Boskiej

ziele urynowe

nocne ziele

lnianka

Uwagi:

1. Roślina wydziela nieco nieprzyjemny zapach

2. Ziele zawiera alkaloidy, węgkowodory, kwasy organiczne, flawonidy i śluz.

3. Ma właściwości lecznicze; w medycynie ludowej stosowano go jako środek przeczyszczający, moczopędny, przeciwzapalny, pobudza perystaltykę jelit. Napary łagodzą dolegliwości związane z hemoroidami, trudno gojące się rany i zapalenia skóry. Jest to też roślina trująca, zwłaszcza łodyga i liście są trujące dla koni.

4.Lnica ma właściwości wybielające piegi na skórze.

5. Dawniej był to uciążliwy chwast upraw lnu, stąd jej jedna z nazw zwyczajowych.


Literatura:

1. Mowszowicz J :Flora letnia. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących letnich pospolitych roślin zielnych.1987,Warszawa, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne.

2. Nawara Z.: Rośliny łąkowe. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.


.


.


.


.


.


.


.






























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.