Groszek bulwiasty - Lathyrus tuberosus


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Lathyrus tuberosus

Groszek bulwiasty



Roślina wieloletnia o łodydze leżącej lub pnącej się za pomocą wąsów, nagiej, kanciastej i rozgałęzionej. Osiąga długość od 30 do 120cm. Rośnie na polach, skrajach zarośli, suchych wzgórzach, przydrożach.


Liście są parzystopierzaste o odcinkach podługowatych, eliptycznych, z krótkim szpicem na końcu. Przylistki są równowąskie, oszczepowate i tak długie jak ogonki liściowe.


Kwiaty są zebrane w skąpe grona od 2 do 5 kwiatów, są liliowo-purpurowe lub fioletowo-purpurowe, bardzo rzadko białe. Lancetowate przysadki są tak samo długie, jak szypułki kwiatowe. Kielich dzwonkowato zrośnięty, z 5 ząbkami niejednakowej wielkości. Żagielek kwiatów motylkowatych ma szerokość większą niż długość, wycięty, skrzydełka są krótsze, obejmujące silnie zgiętą łódeczkę. Z 10 pręcików 9 jest zrośniętych w rynienkę, szyjka z górnej strony puszysto owłosiona.


Owocem są walcowate strąki. W strąkach znajduje się od 3 do 6 nasion.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Orobus tuberosus L.


Uwagi:

1. Kwiaty groszku bulwiastego są pachnące.

2. Korzenie ma zgrubiałe, bulwiaste, długie i jadalne. Zawierają one skrobię i cukier. Spożywa się je po ugotowaniu.

3. Jest rośliną ozdobną do obsadzeń murków i płotów.


Literatura:

1. Schauer T, Caspari C.: Przewodnik do rozpoznania roślin niezbędny na wycieczce z niezawodnym kodem barwnym. 2007, Poznań, Publicat S.A

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


.


.


















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.