Modrzew japoński - Larix kaempferi


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane








Larix kaempferi

Modrzew japoński



Drzewo iglaste o prostym pniu, szerokim pokroju i z niewiele bądź w ogóle nie zwieszającymi się gałęziami głównymi. Młode pędy modrzewia japońskiego są pomarańczowoczerwone do brązowo-purpurowych, zimą pokryte dodatkowo warstewką sino-różowego wosku. Kora przeważnie czerwonobrązowa, gruba i głęboko spękana na odpadające poletka. Drzewo osiąga wysokość do 25m. Rośnie na glebach głębokich, żyznych, jest wytrzymały na mrozy.


Liście czyli igły na krótkopędach są zebrane w gęste pęczki po kilkadziesiąt sztuk, na długopędach - pojedyncze i ustawione skrętolegle. Posiadają lekko niebieskawy odcień. W jesieni przebarwiają się na żółto i opadają.


Kwiaty są rozdzielnopłciowe, rozmieszczone jednopiennie, wiatropylne, zebrane na krótkopędach w szyszeczki. Męskie szyszeczki rozmieszczone pod spodem gałązek lub parami luźno do nich przylegające, bardzo małe, zwykle żółtawe. Żeńskie szyszeczki stojące, kulistawe, większe od męskich szyszeczki są zwykle żółtozielone, rzadziej blado-różowawe.


Owocem są właściwie szyszki stojące, kulistego kształtu, Łuski nasienne są zaokrąglone i wyraźnie odwinięte na zewnątrz, podobnie jak płatki róży. Modrzew japoński wytwarza większą ilość szyszek - jego gałęzie są nimi zwykle bardzo gęsto obsypane.


Kwitnie od kwietnia do maja.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Larix leptolepis

Larix japonica


Uwagi:

1. Łatwo się krzyżuje z innymi modrzewiami. Najbardziej znanym mieszańcem jest powstały ze skrzyżowania modrzewia europejskiego i japońskiego modrzew eurojapoński (inaczej pośredni lub szkocki).

2. Nadaje się do nasadzeń parkowych, gdyż szybko i bujnie rośnie. Jest odporny na raka modrzewiowego.


Literatura:

1. Aichele D. i R, Schwegler A.: Jakie to drzewo?. 1998, Warszawa, PWRiL.

2. Kremer B.P.: Drzewa liściaste i iglaste. 1995, Warszawa, Oficyna Wydawnicza Multico

3 Seneta W.: Drzewa i krzewy iglaste. 1981, Warszawa PWN


. .


. .


. .


. .


. .

























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.