Sit skucina - Juncus trifidus


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane








Juncus trifidus

Sit skucina



Roślina wieloletnia, tworząca gęste darnie. Łodygę ma wzniesioną, sztywną, nitkowatą i obłą. U nasady ma brązową i błyszczącą pochwę, u góry, pod kwiatostanem ma czasami 1–4 maleńkie, szydlaste podsadki. Wyrasta na wysokość 30cm. Roślina wysokogórska, rośnie w piętrze kosówki i halnym oraz w piętrze turniowym.


Liście wszystkie są rynienkowate, szydlaste i odziomkowe. Wyrastają bardzo gęsto z korzeni. Ich nasady, są podobnie jak i łodygi, pochwiasto osłonięte żółtymi łuskami. Charakterystyczna cechą tego gatunku situ jest czerwienienie liści występujące już w połowie lata, równocześnie z dojrzewaniem owoców.


Kwiaty wyrastają na bardzo krótkich szypułkach przy łodydze, w kątach niektórych podsadek. Na jednej łodydze kwiaty wyrastają przeważnie przy jednej tylko z podsadek, zgrupowane zwykle po 2–4 razem. Okwiat jest niezróżnicowany, złożony z 6 jednakowych działek brunatnego koloru. W każdym kwiatku jest jeden słupek z długą wystającą poza okwiat szyjką i trzema piórkowatymi, białymi znamionami, oraz 6 pręcików z bardzo dużymi, żółtymi pylnikami.


Owocem jest eliptyczna torebka z drobnymi nasionami.


Kwitnie od czerwca do lipca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

---------------


Uwagi:

1. Roślina kwasolubna, występująca wyłącznie na podłożu nie wapiennym. Jest bardzo odporna na surowe górskie warunki – silny wiatr, mróz, suszę, palące słońce. Dobrze też znosi wydeptywanie. Jej silny systemem korzeniowym utrzymuje glebę na stromych stokach górskich, zabezpieczając je przed erozją.

2. Sit skucina zapylany jest przez wiatr.

3. Czerwieniejące liście situ nadają latem halom górskim pięknej, czerwonej barwy.


Literatura:

1. Piękoś-Mirkowa H., Mirek Z.: Rośliny górskie. 2007, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.