Rojnik pospolity - Jovibarba sobolifera


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Jovibarba sobolifera

Rojnik pospolity



Roślina trwała, łodygę ma grubą i soczystą, ulistnioną, wyrasta z kilkuletnich różyczek, zakończona jest zbitym, mięsistym kwiatostanem. Dorasta do wysokości 10-40cm. Rośnie na miejscach kamienistych i piaszczystych, w widnych borach sosnowych, na wrzosowiskach. Jest gatunkiem charakterystycznym dla muraw piaskowych, spotykany również w naskalnych murawach kserotermicznych. Lubi stanowiska dobrze nasłonecznione i ciepłe, głównie wzgórza i skały.


Liście ma zebrane w różyczkę, mięsiste, jasnozielone, w zarysie jajowate, zagięte łukowato do środka, ostro zakończone, brzeg orzęsiony a szczyt czerwono nabiegły. Liście są stale wzniesione i przegięte do środka (tylko w starych różyczkach liście skrajne rozwierają się. Na łodydze są łuskowate i skrętolegle ułożone.


Kwiaty są żółtawobiałe, dzwonkowate, osadzone na grubych szypułach, sześciokrotne lub siedmiokrotne. Działki kielicha są mięsiste, zaostrzone na końcach; płatki trzykrotnie dłuższe od kielicha i zakończone frędzelkowatymi ząbkami; pręcików 12; słupków 6.


Owocem jest wzniesiona torebka.


Kwitnie od lipca do września.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Sempervivum soboliferum Sims

Jovibarba globifera (L) Parnell


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

rojownik pospolity

rojniczek pospolity


Uwagi:

1. Gatunek pod ścisłą ochroną gatunkową.

2. Rojnik należy do sukulentów, tj. roślin przystosowanych do życia w warunkach skrajnie suchych, zapasy wody gromadzi w soku komórkowym (w mięsistych liściach). Bardzo często tworzy duże populacje liczące do kilkuset osobników. Tak liczne zgrupowania powstają głównie w wyniku rozmnażania wegetatywnego, poprzez wytwarzanie różyczek potomnych na końcach rozłogów. Dawniej mięsiste liście rojnika stosowano w medycynie ludowej jako środek przeciw biegunkom, świeży sok lub rozgniecione liście stanowiły środek łagodzący ból i swędzenie po ukąszeniu owadów natomiast rozcieńczony sok używany był do płukania jamy ustnej przy zapaleniu błony śluzowej.

3. Roślina ozdobna sadzona na skalniakach w ogródkach.


Literatura:

1. Piękoś-Mirkowa H., Mirek Z.: Rośliny chronione. Wyd.2. zmienione i rozszerzone. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


.
















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.