Połonicznik nagi - Herniaria glabra


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Herniaria glabra

Połonicznik nagi



Roślina roczna lub dwuletnia, rzadko trwała. Ma korzeń palowy od którego rozchodzą się wkoło rozesłane po ziemi łodygi długości do 30 cm rozgałęziające się widlasto, u nasady zdrewniałe, nagie. Rośnie na stanowiskach suchych i słonecznych, nieużytkach, polanach leśnych w lasach sosnowych, murawach piaskowych.


Liście są podługowate lub lancetowate, drobne, z krótkim ogonkiem liściowym i drobnymi , błoniastymi przylistkami. Ułożone są naprzeciwlegle.


Kwiaty zebrane są w kątach liści, w postaci zbitych 5-12 kwiatowych kłębików. Są drobne i niepozorne, o wąskich płatkach korony. Mają żółtawo-zielonawą barwę. Kielich jest nagi o tępych działkach.


Owocem jest drobny, jednonasienny orzeszek.


Kwitnie od czerwca do października.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

połonicznik gładki

żabie gronko

wronie mydło

ptasie mydło


Uwagi:

1. Ziele połonicznika jest surowcem zielarskim. Zawiera saponiny, pochodne hydroksykumaryny kwasy organiczne, olejki eteryczne, garbniki, sole mineralne. Należy do najskuteczniejszych roślinnych środków moczopędnych. Posiada działanie rozkurczowe, odkażające, przeciwbakteryjne. Stosuje się go w profilaktyce i leczeniu dróg moczowych.


Literatura:

1. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN

3. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL


















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.