Słonecznik bulwiasty - Helianthus tuberosus


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane












Helianthus tuberosus

Słonecznik bulwiasty



Roślina jednoroczna o łodydze wzniesionej, podłużnie bruzdowanej, często czerwono nabiegłej, gęsto i szorstko owłosionej. W przekroju jest okrągła. Podziemna część to białe rozłogi zakończone bulwami o gruszkowatym kształcie. Osiąga wysokość od 0,4m do 3m. Rośnie na stanowiskach wilgotnych, zwykle na brzegach wód i lasów, terenach ruderalnych, nieużytkach, obrzeżach pól, wysypiskach. Preferuje gleby żyzne i piaszczyste.


Liście ułożone naprzeciwlegle za wyjątkiem szczytowej części łodygi, gdzie ułożone są skrętolegle. Blaszka jest jajowata lub lancetowata, zaostrzona na szczycie, klinowata przy nasadzie, następnie wąsko oskrzydla ogonek. Jest szorstko owłosiona i piłkowana na brzegach. Nerwy są widoczne i owłosione .


Kwiaty zebrane są w koszyczki na szypułach. Kwiaty brzeżne są żółte. Wewnątrz znajdują się drobne kwiaty rurkowe . Koszyczek okryty jest luźnymi , ciemnozielonym , lancetowatymi, owłosionymi listkami okrywy. Na końcach listki wyciągnięte są w długi kończyk.


Owocem jest niełupka naga lub brzegiem owłosiona.


Kwitnie od sierpnia do września.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Helianthus subcanescens E. E. Watson;

Helianthus tomentosus Michx


Synonimiczne zwyczajowe i gwarowe nazewnictwo polskie:

bulwa

grusza ziemniaczana

kanadyjski ziemniak

karczoch jerozolimski

topinambur


Uwagi:

1.Słonecznik bulwiasty ma liczne zastosowania. Początkowo topinambur uprawiany był przede wszystkim dla swoich jadalnych bulw, będących alternatywą dla ziemniaków. Bulwy te są jadalne dopiero po ugotowaniu i mają lekko „słonecznikowy” smak. Doskonale nadają się dla diabetyków, czyli osób chorych na cukrzycę, ponieważ nie zawierają skrobi. Jest pomocny w leczeniu osób po chemioterapii, pomaga również w zaparciach i działa osłonowo na wątrobę. Sproszkowane bulwy wchodzą w skład preparatu „Topinulin” stosowanego jako środek dietetyczny.

2. Nadziemne części słonecznika wykorzystywane są jako pasza, np. w postaci kiszonki.

3. Często stanowi substrat do produkcji spirytusów. Sieczka z jego łodyg jest wykorzystywana do uprawy grzybów (boczniaka).

4. Gorąca herbata podana z plasterkiem topinamburu smakuje podobnie jak herbata z cytryną.

5. W ogrodach uprawiana jest jako roślina ozdobna.

6. Gatunek pochodzi z Ameryki Północnej. U nas rozmnaża się wegetatywnie. Jest rośliną bardzo inwazyjną, odporną na choroby i szkodniki.


Literatura:

1. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN

3. Zioła z apteki natury. Polskie zioła dla zdrowia i urody. 2008,Poznań,Publicat S.A







































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.