Słonecznik zwyczajny - Helianthus annuus


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane












Helianthus annuus

Słonecznik zwyczajny



Roślina jednoroczna o łodydze wysokiej, pojedynczej lub w górze słabo rozgałęzionej. Wewnątrz łodygi znajduje się gąbczasty rdzeń. Osiąga wysokość do 3-4m. Rośnie na glebach średnio wilgotnych, nasłonecznionych, żyznych. Cała roślina jest szorstko owłosiona. Roślina uprawna, często dziczejąca.


Liście ma duże, owalno-sercowate, o piłkowanym brzegu i długich ogonkach. Na łodydze ułożone są skrętolegle.


Kwiaty zebrane są w duży, tarczowaty koszyczek, który zwisa po przekwitnięciu. Kwiaty brzeżne języczkowe są żółte, a środkowe rurkowe, obupłciowe, drobne i brunatne. Koszyczek otulają ostro zakończone liście okrywy.


Owocem jest niełupka zawierająca dużo tłuszczu.


Kwitnie od lipca do października.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

--------------


Uwagi:

1. Jako roślina uprawna jest uprawiana ze względu na dużą oleistość nasion. Olej słonecznikowy służy do produkcji margaryny, pokostu, lakierów i mydła. Wytłoki pozostałe po wyciskaniu służą jako pasza dla zwierząt.

2. Słonecznik zwyczajny występuje w wielu odmianach, najwięcej jest odmian ozdobnych.

3. Łacińska nazwa helianthus pochodzi z dwóch greckich słów: helios -słońce i anthos -kwiat. Kwiatostan słonecznika przypomina tarczę słońca i zawsze kieruje się on w stronę słońca, podążając za jego obiegiem.

4.Słonecznik jest również surowcem zielarskim, szczególnie jego kwiat. Napary i odwary z kwiatów działają przeciwgorączkowo, pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i wpływają korzystnie na procesy trawienne. Olej słonecznikowy obniża poziom cholesterolu we krwi i zapobiega powstaniu miażdżycy.

5. Słonecznik pochodzi z Meksyku.


Literatura:

1. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

2. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN

































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.