Manna mielec - Glyceria maxima


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Glyceria maxima

Manna mielec



Roślina wieloletnia o łodydze (źdźble) prostym, rynienkowato prążkowanym, ma płożące się kłącze i długie rozłogi. Wyrasta na wysokość do 2m. Rośnie w wodach stojących i płynących, nad brzegami jezior, stawów, glinianek, rowów, kanałów. Tworzy często jednogatunkowe łany.


Liście ma równowąskie, gładkie i szorstkie na brzegach. Języczek liściowy jest krótki i tępy.


Kwiaty zebrane w wiechę, obupłciowe w kłoskach. Jej dolne gałązki mają liczne, boczne gałązki u podstawy. Kłoski są podłużne, najpierw jasnozielone, później słomkowe i fioletowo nabiegłe. Plewy są dwie jednonerwowe i tępe. Plewka dolna ma błoniasty brzeg i 7-9 nerwów, a plewka górna jest na szczycie wycięta i dwuzębna, bez błoniastego brzegu.


Owocem jest podłużny, brunatny ziarniak.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Glyceria aqatica


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

Manna wodna


Uwagi:

1. Młoda roślina dostarcza znacznej ilości siana.

2. Służy jako materiał do wyrobu worków i sznurów a także do produkcji papieru.


Literatura:

1. Kłosowski S., Kłosowski G.: Rośliny wodne i bagienne. 2006, 2007, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN

3. Mowszowicz J :Flora letnia. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących letnich pospolitych roślin zielnych.1987,Warszawa, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne.


.


.


.


.


.


.


.


.
































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.