Wierzbownica drobnokwiatowa - Epilobium parviflorum


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Epilobium parviflorum

Wierzbownica drobnokwiatowa



Roślina wieloletnia, ma rozłogi nadziemne, łodyga jest obła i odstająco owłosiona. Może być pojedyncza lub gałęzista. Osiąga wysokość od 20 do 80cm. Rośnie nad brzegami wód, bagnistych miejscach, w wilgotnych zaroślach, rowach, szuwarach.


Liście dolne w różyczce, wydłużają się. Na łodydze są lancetowate lub podługowate, ostre, u nasady okrągławe lub zwężone, odlegle ząbkowane z krótkimi ogonkami i nie obejmują łodygi. Wszystkie są omszone.


Kwiaty wyrastają w kątach górnych liści. Pod kwiatem znajduje się wydłużona , czterokanciasta niby zalążnia, powstała z wydłużonego dna kwiatowego i zalążni. Płatki korony są jasnopurpurowe lub liliowe i na końcu sercowato wycięte. Działki kielicha są jajowato-lancetowate i tępe. Znamię słupka jest czterodzielne.


Owocem jest czterokanciasta , długa torebka, która powstała z niby zalążni. Po dojrzeniu pęka i uwalnia nasiona z puchem .


Kwitnie od czerwca do września.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

---------


Uwagi:

1. Podobna do niej wierzbownica górska ma liście wyraźnie piłkowane i szersze.

2. W medycynie ludowej ziele wierzbownicy drobnokwiatowej stosowano jako lek na łagodny przerost prostaty.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


.


.
















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.