Naparstnica zwyczajna - Digitalis grandiflora


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Digitalis grandiflora

Naparstnica zwyczajna



Roślina wieloletnia, ma silną, pojedynczą łodygę, w górnej części omszoną gruczołowato. Dorasta ona do 120cm wysokości. Porasta świetliste i widne lasy liściaste i zarośla, obrzeża lasów, łąki i polany śródleśne.


Liście ma wydłużone, jajowato-lancetowate, piłkowane, skrętolegle ułożone. Dolne mają ogonki, a górne są siedzące. Górna część liścia jest lśniąca i zielona, a dolna na nerwach i obrzeżu owłosiona.


Kwiaty zebrane są w długie, szczytowe i jednostronne grona na owłosionych szypułkach. Pojedyncze kwiaty są duże, żółte, szeroko dzwonowate, z ciemnobrązowymi cętkami w środku. Z zewnątrz są gruczołowato omszone.


Owocem jest podłużna torebka, z dużą ilością czarnych, drobnych nasion.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Digitalis ambigua (Murr.)


Uwagi:

1. Roślina jest objęta od 2004 r ścisłą ochroną gatunkową.

2. Roślina trująca.

3. Dawniej uważano ją za roślinę leczniczą i jej ziele stosowano w leczeniu nerwic i serca.

4. Kształt kwiatów przypomina naparstek, stąd jej nazwa rodzajowa.


Literatura:

1. Piękoś-Mirkowa H., Mirek Z.: Rośliny chronione. Wyd.2. zmienione i rozszerzone. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

2. Schauer T, Caspari C.: Przewodnik do rozpoznania roślin niezbędny na wycieczce z niezawodnym kodem barwnym. 2007, Poznań, Publicat S.A

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.


.


.


.


.


.


















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.