Czernidłak kołpakowaty - Coprinus comatus


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Coprinus comatus

Czernidłak kołpakowaty



Budowa: kapelusz średnica 3-10 cm, wysokość 6-13 cm, u młodego owocnika jajowaty i, później wydłużono-owalny, walcowaty, wąsko-stożkowaty, dojrzały dzwonkowaty, promieniście popękany. Powierzchnia za młodu biała pokryta, odstającymi łuskami, z czasem na szczycie ochrowobrązowa. U dojrzałych owocników brzeg kapelusza odgina się do góry i zamienia się w czarną maź. Proces ten szybko postępuje i obejmuje miąższ oraz blaszki całego kapelusza. Trzon z białym, cienkim pierścieniem, (bardzo szybko zanikającym) Sam trzon biały, o powierzchni pokrytej drobnymi włókienkami, wewnątrz pusty, długość do 20 cm, średnica do 2cm. Hymenofor blaszkowy. Blaszki początkowo białe, potem różowieją, następnie czernieją. Miąższ cienki, kruchy, biały. Zapach słaby, przyjemny. Smak łagodny. Wysyp zarodników czarny.

Występowanie: gromadnie, od późnej wiosny do jesieni na trawnikach, w parkach, ogrodach, na pastwiskach, w miejscach ruderalnych.

Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Agaricus comatus

Agaricus cylindricus

Agaricus fimetarius

Agaricus ovatus

Coprinus comatus var. caprimammillatu

Coprinus comatus var. ovatus

Coprinus ovatus

Zwyczajowe nazewnictwo polskie:

bedłka kołpak

czarniak

czarnulka

czernidlak

gnojak

gnojnik

gnojówka

kapelusznik

kołpak

sowa

mierzwiak

psi grzyb

psia bedłka

psia betka

Uwagi:

1. Gatunek jadalny. Dotyczy to tylko bardzo młodych owocników, dopóki nie pojawią się pierwsze zaczernienia.

2. Niegdyś przez gospodynie był traktowany jako środek antyalkoholowy, gdyż spożycie potrawy z tych grzybów i alkoholu powodowało uciążliwe torsje. Współczesne badania jednoznacznie nie potwierdzają tego działania. Prawdopodobnie jest to wynik mylenia czernidłaka kołpakowatego z podobnym i występującym w podobnym środowisku czernidłakiem pospolitym- Coprinopsis atramentaria

3. Gatunek bardzo pospolity.

4. Grzyb ma szereg cennych substancji (zawiera znaczne ilości potasu, wapnia, żelaza, magnezu, miedzi, cynku, niacyny, 20 wolnych aminokwasów, itp.) stosowanych w leczeniu i zapobieganiu wielu chorób. Wyrabia się z niego kilka lekarstw, cennych zwłaszcza dla ludzi chorych na cukrzyce oraz z chorobami onkologicznymi.

Miejsce wykonania zdjęć: Cięcina

Źródła informacji o gatunku:

Gumińska B., Wojewoda W., Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988

Gerhardt E. Grzyby. Wielki ilustrowany przewodnik. Bauer-Weltbild Media Sp. z o.o., Sp.k. Klub dla Ciebie. Warszawa
























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.