Ostrożeń warzywny - Cirsium oleraceum


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Cirsium oleraceum

Ostrożeń warzywny



Roślina wieloletnia, łodygę ma wzniesioną i prostą, pustą w środku i grubą. Jest z rzadka owłosiona i nie posiada kolców, pojedyncza i tylko górą rozgałęzia się. Ma wysokość od 50 do180cm. Rośnie na wilgotnych łąkach, brzegach rzek, w rowach, zaroślach i olszynach. Odpowiadają mu gleby żyzne i wilgotne. Wymaga zasilania w wodę ruchliwą, z zastoisk ustępuje. Dobrze znosi duże zmiany wilgotności gleby. Unika gleb kwaśnych, ubogich w węglan wapnia. Na łąkach wapiennych może pojawić się masowo. Wrażliwy na udeptywanie i spasanie.


Liście dolne są duże i lirowato pierzastodzielne, zwężają się w oskrzydlony ogonek. Liście łodygowe są siedzące i obejmują uszatą nasadą łodygę. Blaszka jest jajowato-lancetowata i grubo ząbkowana.


Kwiaty są zebrane w średniej wielkości, walcowato-jajowate koszyczki, które wyrastają na krótkich szypułkach na szczycie łodygi. Otoczone są liśćmi (podsadkami) o żółtozielonym kolorze. Okrywa koszyczka ma łuski z krótkimi kolcami, zasnute pajęczynowato. Wszystkie kwiaty rurkowate, żółtego koloru, czasem występują i purpurowoczerwone.


Owocem jest niełupka z pierzastym puchem kielichowym.


Kwitnie od czerwca do września.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

---------------


Uwagi:

1. Ziele ostrożenia warzywnego zawiera flawonidy, garbniki, alkaloidy. W lecznictwie ludowym stosowany jako środek przeciwgośćcowy, moczopędny, przeciwzapalny, także do kąpieli i pielęgnacji włosów (przeciwdziała wypadaniu włosów).

2. Kłącza i młode rośliny są jadalne (stąd nazwa rośliny). Zawiera w suchej masie duże ilości białka, wapnia, potasu, magnezu. Roślina jest uprawiana jako warzywna w Japonii i Indiach. Spożywana była także na Syberii.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Nawara Z.: Rośliny łąkowe. 2006, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.


.


.


.


.


.


.




























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.