Komosa biała - Chenopodium album


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Chenopodium album

Komosa biała



Roślina jednoroczna, ma łodygę tępokanciastą, rozgałęzioną, pokrytą mączystym nalotem, czasem czerwono nabiegłą. Osiąga wysokość od 15 do 200cm. Rośnie na przydrożach, śmietnikach, rowach, polach uprawnych, w ogrodach. Preferuje gleby żyzne, pulchne, próchnicze, zasobne w azot i potas.


Liście są ciemnozielone, matowe o rombowym lub lancetowatym kształcie. Nasada liścia jest klinowata, brzegi są drobno ząbkowane lub gładkie. U niektórych okazów występuje purpurowoczerwone zabarwienie wierzchołkowatych liści.


Kwiaty występują w kwiatostanie złożonym i wyrastają w kątach liści. Drobne zielonawe kwiaty wyrastają w kłębikach, które tworzą wiechę. Okwiat jest 5-krotny,wolny, po dojrzeniu grubieje i zmienia kolor na czerwony.


Owocem jest drobny orzech otoczony mięsistym okwiatem. Nasiona są czarne i błyszczące.


Kwitnie od lipca do października.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

lebioda


Uwagi:

1. Cała roślina jest mączysto owłosiona.

2. Ziele zawiera saponiny, alkaloidy, betainy, kwas oleanolowy .Młode pędy obfitują w witaminę A i C, cukry, białka i sole mineralne, dawniej spożywana była na przednówku. Jej nasiona mielono i dodawano do wypieku chleba. Po spożyciu nasion komosy i przebywaniu na słońcu występowały objawy uczuleń na światło. W medycynie ludowej korzenie były stosowane jako lek na kaszel i gruźlicę.

3. Roślina trująca, kumuluje azotany i jej spożywanie może powodować biegunkę, obrzęk skóry i uczulenie na światło. W uprawach buraków stosuje się ją jako roślinę „pułapkę” na mszyce, które chętnie składają na niej jaja.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

3. Mowszowicz J. Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych ,pospolitych roślin zielnych. 1986,Warszawa,WSiP


.


.


.




















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.