Świerząbek bulwiasty - Chaerophyllum bulbosum


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane







Chaerophyllum bulbosum

Świerząbek bulwiasty



Roślina dwuletnia, o łodydze dętej, zgrubiałej pod węzłami. Łodyga górą jest naga, a dołem szorstko owłosiona. Korzeń ma bulwiasto zgrubiały. Osiąga wysokość 1-1,5m. Rośnie w zaroślach, ogrodach, na łąkach, polach, przydrożach


Liście są 3-4krotnie pierzaste, odcinki ma równowąskolancetowate, zaostrzone. Ostatnie odcinki są bardzo wąskie. Po spodniej stronie rzadko owłosione.


Kwiaty zebrane w baldach, bez pokryw z lancetowatymi lub odwrotnie jajowatymi pokrywkami. Kwiaty są białe, nagie.


Owocem jest czarna rozłupka, podłużnie żebrowana, naga.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Chaerophyllum bobrovii Schischk.

Chaerophyllum bulbosum ssp. bobrovii (Schischk.) Soo

Chaerophyllum caucasicum (Hoffm.) Schischk


Uwagi:

1. Roślina niegdyś często uprawiana. Spożywa się liście i korzeń. Bulwa zawiera do 35% skrobi i w smaku przypomina kasztany. Bulwy po zbiorze w październiku, lub wczesną wiosną, trzeba poddać je leżakowaniu w wilgotnej ziemi, aby uzyskać lepszy smak. Spożywa się je na surowo lub gotowane jak ziemniaki. Młode liście stosuje się jak pietruszkę, do zup lub sałatek. Dawniej była bardzo ceniona na przednówku. Odzwierciedla to rosyjskie przysłowie: „Byle do świerząbka.”

2. Roślina trująca zawiera cherofilinę i związki kumarynowe.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część I. Wyd.5. 1986,Warszawa, PWN


.


.
















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.