Turzyca sina - Carex flacca


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Carex flacca

Turzyca sina



Roślina trwała z długim kłączem. Łodygę ma wzniesioną, trójkątną i gładką, u góry zwisającą. Osiąga wysokość od 10-20 do 50-90cm. Rośnie na mokrych łąkach, żyznych młakach, polanach leśnych, nad brzegami strumieni, w łęgach. Preferuje miejsca kamieniste, gliniaste i ilaste, przeważnie zasobne w wapń.


Liście ma sinozielone, sztywne z ostro wystającym grzbietem. Dolne pochwy liściowe są brązowe, czasem purpurowo nabiegłe.


Kwiaty zebrane w kłosy na cienkich i równowąskich szypułkach. Podsadki kłosów są dłuższe od kwiatostanu. Kłosy męskie 1-3 to górne, żeńskie 2-3 dolne na koniec zwisłe. Plewy są podłużnie jajowate, zaostrzone, ciemno czerwonobrunatne z zielonym lub jasnobrązowym grzbietem. Pęcherzyki maja kształt jajowaty, dłuższe od plew, brązowe lub czarne, krótko szczeciniasto owłosione, z krótkim dzióbkiem i 2 nerwami bocznymi.


Owocem jest orzeszek, odwrotnie jajowaty, trójkanciasty i brązowy.


Kwitnie od maja do lipca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Carex glauca (Sopoli)

Carex diversicolor (auct.)

Carex diversicolor (Crantz)

Carex flacca subsp. claviformis ((Hoppe) Schinz & Thell


Uwagi:

1.Turzyca sina polecana jest do ogrodów. Bardzo szybko rosnąca rodzima trawa o wyraźnie dwubarwnych liściach. Jako roślina okrywowa tworzy sinawo-zielone łany, poprzecinane ciemnofioletowymi, zwisającymi kwiatostanami.

2.Tworzy mieszańce z innymi turzycami. Wykazuje dużą zmienność, szczególnie pod względem kwiatostanów.


Literatura:

1 Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.
















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.