Turzyca palczasta - Carex digitata


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Carex digitata

Turzyca palczasta



Roślina trwała, kępkowa z rozłogami, łodygi dołem okryte ma rozszerzonymi i purpurowymi pochwami, gładkie w górze, są szorstkie i cienkie, trójkanciaste. Osiąga wysokość od 10 do 40cm. Rośnie w cienistych lasach, zaroślach, wzgórzach, przy drogach śródleśnych, w miejscach wilgotnych.


Liście są ciemnozielone, zimujące, tęgie, równowąskie i nieco szorstkie, tak długie jak łodygi. Środkowe tworzą płonną różyczkę z której wyrastają owocujące łodygi.


Kwiaty w postaci kłosków. Kłoski żeńskie ( 2-4) okryte długą pochwą liściową obejmującą je palczasto. Kłosek męski jest podłużny, cienki i siedzący. Plewy czerwonobrązowe, z zielonym grzbietem, biało obrzeżone, z ząbkiem. Pęcherzyki trójkanciaste, jasnozielone lub jasnobrązowe, z krótkim dzióbkiem, krótko owłosione. Słupek ma 3 znamiona.


Owocem jest orzeszek ostro trójkanciasty.


Kwitnie od kwietnia do czerwca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

----------------


Uwagi:

1. Jest rośliną leczniczą. W zielarstwie wykorzystywana jest do wykonywania odwarów oraz do okładów i przemywania. Surowcem zielarskim są kłącza które zawiera krzemionkę, flawony i saponiny. Ma działanie: przeciw wysiękowe, przeciwzapalne, odtruwające, moczopędne, przeciwkamiczne. Zapobiega odkładaniu się złogów moczowych w układzie moczowym. Wspomaga usuwanie z organizmu szkodliwych i zbędnych produktów przemiany materii. Wzmaga diurezę. Uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne. Stabilizuje strukturę śródbłonków i błon śluzowych. Przyspiesza gojenie wrzodów i owrzodzeń przewodu pokarmowego.

2. Może służyć jako roślina okrywowa, gdyż dobrze rośnie pod drzewami i krzewami. Jest odporna na niesprzyjające warunki, dobrze znosi cień i mrozy, toleruje niedobór światła.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.


.


















Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.