Turzyca nibylisia - Carex cuprina


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Carex cuprina

Turzyca nibylisia



Roślina trwała z silnym kłączem tworzącym darnie. Łodyga jest mocna, sztywna, trójkanciasta i ku górze ostra na kantach. U podstawy otaczają ją jasnobrązowe pochwy. Osiąga wysokość do 60cm. Rośnie na miejscach wilgotnych, na bagnach, brzegach wód, mokrych łąkach, olsach, szuwarach.


Liście mają blaszki jasnozielone, płaskie, krótsze od łodygi. Brzegi mają szorstkie i zwężają się w trójkanciasty wierzchołek. Języczki liściowe są dłuższe niż szersze.


Kwiaty w postaci kłosów wydłużonych lub stożkowatych. Podsadki kłosów są tak długie jak kłosy lub dłuższe. Kłosy jajowate, są wielokwiatowe, u nasady żeńskie a górą męskie. Plewy są jajowate, jasnobrązowe z zielonym grzbietem. Pęcherzyki są dłuższe od plew, zielone lub jasnobrązowe, błyszczące i równomiernie zwężają się w dzióbek o 2 ząbkach.


Owocem jest jajowaty orzeszek.


Kwitnie od maja do czerwca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Carex nemorosa Rebentisch

Carex otrubae


Uwagi:

1. Turzyca nibylisia jest podobna do turzycy lisiej mającej języczki liściowe długości 7-15 mm a dolne pochwy liściowe bardzo ciemne.

2. Suche liście mają kolor szarozielony.

3. Występuje w Europie, północnej Afryce, w rozproszeniu także w Azji.


Literatura:

1. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.


.


.


.


.


.


.




























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.