Turzyca błotna - Carex acutiformis


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Carex acutiformis

Turzyca błotna



Roślina wieloletnia z płożącym kłączem i podziemnymi rozłogami. Łodygę ma siną, sztywną, ostro 3-kanciastą, tak długą jak liście. Wyrasta do 60-150cm wysokości. Rośnie na brzegach i strefach przybrzeżnych jezior, starorzeczy, stawów, zbiorników astatycznych, rowów melioracyjnych, rzek, podmokłych łąkach, młakach turzycowych i torfowiskach.


Liście o jasno zielonych blaszkach i jasno brunatno-purpurowch dolnych pochwach. Blaszki liściowe są płaskie lub mają podwinięte brzegi.


Kwiaty są rozdzielnopłciowe a roślina jest jednopienna. Męskie znajdują się na szczycie (2-3) kłosy, zbliżone do siebie o podłużnym , wałeczkowatym kształcie, na końcach zaokrąglone. Podsadki kwiatów męskich są ciemnobrunatne, podłużnie lancetowate. Podsadki liściowe przewyższają łodygę. Dolne, wałkowate kłosy są żeńskie .Ich podsadki są ciemnobrunatne z zielonym grzbietem, wydłużają się w kolec.


Owocem jest trójkanciasty orzeszek.


Kwitnie od maja do czerwca.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Carex paludosa


Uwagi:

1. Roślina pospolita. Rozmnaża się przez nasiona i rozłogi.

2. Roślina stosowana również w ogrodach jako ozdobna.


Literatura:

1. Kłosowski S., Kłosowski G.: Rośliny wodne i bagienne. 2006, 2007, Warszawa, MULTICO Oficyna Wydawnicza.

2. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

3. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN


.


.


.


.


.


.


.






























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.