Wrzos zwyczajny - Calluna vulgaris


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Calluna vulgaris

Wrzos zwyczajny



Roślina wieloletnia, krzewinka, osiąga wysokość od30 do100cm, łodygi zdrewniałe, gęsto rozgałęzione, często dołem rozesłane po ziemi. Rośnie w suchych lasach sosnowych i brzozowych, na polanach leśnych, wyrębach, piaszczystych nieużytkach, jałowych glebach, tworzy gęste kobierce na wrzosowiskach. Roślina pospolita na całym obszarze Polski.


Liście igiełkowate, drobne, równowąskie, przylegają do pędów.


Kwiaty różowe, zebrane w gęste, jednostronne grona na szczytach gałązek. Kielich wolnodziałowy, dłuższy od korony, otoczony 4-listkowym kieliszkiem, korona trwała, zasychająca.


Owocem jest mała, wielonasienna torebka.


Kwitnie od sierpnia do października.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Erica vulgaris L.

Synonimiczne nazewnictwo polskie:

wrzos pospolity

wrzos erika


Uwagi:

1. Ziele i kwiat wrzosu zawiera związki polifenolowe, garbniki, glikozydy fenolowe (arbutyna), gorycz, związki mineralne.

2. W lecznictwie ludowym stosowany był kwiat wrzosu jako lek odkażający drogi moczowe, środek uspokajający w bezsenności. Ziele wrzosu wykazuje działanie moczopędne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, ściągające, wzmagające wydzielanie soku żołądkowego oraz napotne. Stosuje się go również w dolegliwościach przewodu pokarmowego, w artretyzmie. Bywa stosowany w dolegliwościach śledziony i do leczenia ran.

3. Wrzos zwyczajny jest charakterystyczną rośliną wrzosowisk. Jest światłolubny, dobrze znosi suszę.

4. Roślina wybitnie miododajna.

5. Nazwa łacińska pochodzi od greckiego słowa kallyno, -sprzątać, upiększać, gdyż w dawnych czasach z wrzosu wyrabiano miotły służące do domowych porządków.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

3. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber





































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.