Trzcinnik leśny - Calamagrostis arundinacea


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Calamagrostis arundinacea

Trzcinnik leśny



Roślina wieloletnia, kępkowa, źdźbło ma proste i gładkie, szorstkie pod wiechą. Osiąga wysokość do 120cm. Rośnie w kwaśnych dąbrowach, lasach i zaroślach oraz na ich skrajach, na glebach umiarkowanie kwaśnych, świeżych i umiarkowanie ubogich. Preferuje stanowiska umiarkowanie nasłonecznione do lekko zacienionych. W górach rośnie aż po kosodrzewinę.


Liście ma ciemnozielone, blaszki liściowe są szerokie ,z wierzchu krótko owłosione lub nagie, od spodu połyskujące, wiotkie i łukowato zwisłe. Języczki liściowe krótkie i postrzępione. U podstawy blaszki widoczne są wyraźne pęczki włosków.


Kwiaty zebrane w wiechę która podczas kwitnienia jest puszysta. Po kwitnieniu i przed kurczy się. Kłoski są na szorstkich gałązkach, zielonkawe, 1-kwiatowe, czasem purpurowo nabiegłe. Szczyt osi kłoska ma pędzelek włosków. Plewy są jajowate i krótko zaostrzone, takie same, u podstawy owłosione. Plewka dolna ma dłuższą ość od plew.


Owocem jest ziarniak.


Kwitnie od czerwca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Agrostis arundinacea (L.)

Calamagrostis silvatica (DC.)

Degeuxia arundinacea (L.) P. B


Uwagi:

1. Roślina wiatropylna, pączki zimują w ziemi, dobrze znosi suszę i mróz.

2. Tworzy mieszańce z trzcinnikiem owłosionym i lancetowatym.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN







































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.