Ogórecznik lekarski - Borago officinalis


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Borago officinalis

Ogórecznik lekarski



Roślina jednoroczna lub dwuletnia, łodygę ma wzniesioną, kanciastą, górą rozgałęzioną. Cała roślina jest szorstko owłosiona. Osiąga wysokość do 70cm. Roślina nie ma specjalnych wymagań glebowych, lepiej rośnie na glebach średnio zwięzłych, żyznych, wilgotnych o odczynie obojętnym. Lubi stanowiska słoneczne, osłonięte od wiatru.


Liście dolne ma duże i eliptyczne, natomiast górne są małe i podługowate, siedzące, obejmują na wpół łodygę. Brzegi liścia są faliste i pomarszczone.


Kwiaty są duże i zwisające. Wyrastają one na szczycie łodygi w formie luźnego, ulistnionego sierpika (kwiatostan typu wierzchotka jednoramienna).Kielich jest prawie wolny, składający się z 5 wąskich, owłosionych działek. Korona ma formę kolistą o symetrii promienistej z koroną o 5 zaostrzonych płatkach w kolorze niebieskim (rzadko białym) i białych osklepkach.


Owocem jest rozłupnia z 4rozłupkami.


Kwitnie od czerwca do września.


Synonimiczne gwaroowe nazewnictwo polskie:

boracz

pazyra

ogrodna miodówka


Uwagi:

1. Ogórecznik lekarski swoją nazwę zawdzięcza aromatowi ogórka, który posiadają liście ziela, z tego względu młode, jeszcze nie owłosione liście, drobno posiekane, używane są jako przyprawa do sałatek, sosów, zup. Używa się ich też do przyprawiania mięsa (szczególnie baraniny), twarogu. Używa się go również do aromatyzowania niektórych likierów, napojów, octu, win. W starożytnym Rzymie liście ogórecznika (także kwiaty) dodawano do wina, aby podsycić siłę i odwagę legionistów. Wierzono także, iż ogórecznik poprawia samopoczucie i leczy od smutku. Stąd podawano go także gościom podczas uczt.

2. Jest rośliną leczniczą. Pierwsi uprawiali ją Arabowie. Jej leczniczą charakterystykę napisał w średniowieczu dominikanin Albert Wielki. Surowcem zielarskim są górne ulistnione części pędów ogórecznika, zbierane w okresie zakwitania, z których otrzymuje się tzw. ziele ogórecznika - Herba Boraginis i olej z nasion - Oleum Boraginis. Podstawowymi związkami chemicznymi są flawonoidy, garbniki, sole mineralne (m. in. rozpuszczalna, dobrze przyswajalna dla organizmu krzemionka oraz azotan potasu), witamina C, magnez, potas, alantoina, śluzy, kwas jabłkowy, kwas cytrynowy. Posiada łagodne działanie moczopędne, przeciwzapalne, uspokajające i bakteriobójcze. Używany jest wewnętrznie do leczenia zapaleń i uszkodzeń błon śluzowych jamy ustnej, układu oddechowego, przełyku, żołądka, jelit, a także w przewlekłym zapaleniu nerek, chorobie reumatycznej i jako środek łagodnie uspokajający. Zewnętrznie używa się jako odwar przy oparzeniach skóry, czyrakach, odmrożeniach, wybroczynach, trądziku młodzieńczym, świądzie skóry i trudno gojących się ranach. Najczęściej używa się w postaci naparu. Olej z nasion zalecany jest przy leczeniu nerwic, depresji, schizofrenii, a także przy wzmożonym wysiłku umysłowym i fizycznym, w czasie menopauzy. Działa korzystnie na ośrodki mózgowe, poprawia krążenie i pracę gruczołów dokrewnych.

3. Stosowany jest w kosmetyce, w sposób podobny do ogórków. Olej z ogórecznika lekarskiego (borogoglandyna) stosowany jest do pielęgnacji skóry bardzo suchej, łuszczącej się, wrażliwej.

4. Roślina zawiera składniki spotykane dotychczas tylko w mleku matki.

5. Roślina wyjątkowo miododajna.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Seitz P: Rośliny przyprawowe i aromatyczne. Uprawa, zbiór i zastosowanie.1993,Warszawa,MULTICO Oficyna Wydawnicza

3. Zioła z apteki natury. Polskie zioła dla zdrowia i urody. 2008,Poznań,Publicat S.A



































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.