Uczep trójlistkowy - Bidens tripartita


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Bidens tripartita

Uczep trójlistkowy



Roślina jednoroczna o łodydze wzniesionej, ciemnozielonej lub czerwono-fioletowej, rozgałęziona. Osiąga wysokość od 15 do 100-120cm. Rośnie w miejscach wilgotnych jak bagna, brzegi wód, mokre łąki i pastwiska. Lubi otwarte przestrzenie, zasobne w azot.


Liście są 3–5-sieczne, ząbkowane lub grubo piłkowane o prostych ząbkach, lancetowate, ostro zakończone. Środkowy listek jest większy, ogonki są oskrzydlone.


Kwiaty zebrane są w żółtobrązowe koszyczki na krótkich szypułkach. Wewnątrz koszyczka znajdują się wyłącznie kwiaty rurkowe, nie ma kwiatów języczkowych. Okrywa koszyczka stanowi 5-8 łusek przypominających listki. Kielich ma 2-4 wstecznie zadzierzyste ości. Koszyczki mogą być wzniesione lub zwisłe.


Owocem jest niełupka, odwrotnie jajowata z 2-4 zadziorkami.


Kwitnie od lipca do października.


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

czereda

dwuząb

konopie wodne

strzałki


Uwagi:

1. Owoce przyczepiają się do sierści zwierząt, piór ptasich i ubrań ludzi za pomocą haczykowatych zadziorków i w ten sposób rozsiewają się .

2. Ziele uczepu trójlistkowego zawiera flawonidy, olejek eteryczny, garbniki, śluz, gorycz, karoten i sole mineralne. Liście zawierają witaminę C.W medycynie ludowej stosowano go jako środek pobudzający krwawienie miesięczne, napotny i czyszczący krew. Współcześnie stosuje się go jako środek ułatwiający odprowadzenie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii, zwłaszcza po kuracjach antybiotykami i preparatami syntetycznymi.

3.Wyciągi z rośliny nadają wełnie jasnożółte zabarwienie.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

3. Mowszowicz J. Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych ,pospolitych roślin zielnych.1986,Warszawa,WSiP

4. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber
































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.