Łopian większy - Arctium lappa


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Arctium lappa

Łopian większy



Roślina dwuletnia o łodydze wyrastającej w drugim roku, wzniesionej, grubej i rozgałęzionej. Często jest bordowo nabiegła. Może osiągać do 2m wysokości. Rośnie w zaroślach , nad brzegami wód, przy drogach, na rumowiskach, nieużytkach, przecinkach leśnych, nie lubi głębokiego cienia.


Liście w pierwszym roku wyrastają na długich ogonkach, duże, sercowate, spodem szarawo owłosione i tworzą różyczkę. W drugim roku pojawiają się na łodydze i są mniejsze. Brzegi wszystkich liście są ząbkowane.


Kwiaty zebrane są w koszyczki. Wyrastają one na długich szypułkach w górnej części łodygi i tworzą wiechę. Koszyczki okryte są zielonymi, haczykowatymi łuskami okrywy. Kwiaty są purpurowe lub różowe.


Owocem jest niełupka pokryta szorstkimi, żółtawymi włoskami.


Kwitnie od lipca do sierpnia.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Lappa major


Synonimiczne nazewnictwo polskie:

łopuch

dziady

kostropacz

głowacz


Uwagi:

1. Łopian jest rośliną miododajną. Kwiat zapylany jest przez pszczoły i motyle. Młode części rośliny mogą być jadane jako warzywo.

2 Korzeń i liście mają właściwości lecznicze. Korzeń zbierany jesienią lub wczesną wiosną zawiera m.in. olejki eteryczne, inulinę, substancje białkowe, śluz i sole mineralne. Wywar z korzenia wzmacnia włosy, działa przeciwłupieżowo, dezynfekuje skórę trądzikową, działa przeciwzapalnie, napotnie i moczopędnie. W liściach znajdują się garbniki i olejki eteryczne. Sparzone stosuje się je jako okłady przy bólach reumatycznych.

3. Olej z nasion może służyć do produkcji mydła. Łodygi z kolei do produkcji papieru.

4.Nasiona rozsiewane są przez zwierzęta. Ułatwiają to haczykowate łuski okrywy kwiatu, które wczepiają się w futro zwierząt.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Fletcher N.: Kieszonkowy atlas kwiatów dziko rosnących. 2007, Warszawa, Solis Andrzej Koper.

3. Mowszowicz J. Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych, pospolitych roślin zielnych. 1986,Warszawa,WSiP

4. Senderski M.E.: Zioła. Praktyczny poradnik o ziołach i ziołolecznictwie. Wyd.3. 2009, Warszawa, Wydawnictwo K.E.Liber





































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.