Szarłat szorstki - Amaranthus retroflexus


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane










Amaranthus retroflexus

Szarłat szorstki



Roślina roczna o łodydze wzniesionej i grubej. Cała roślina jest zielona, pokryta krótkimi szczecinkami, może być niekiedy zaczerwieniona. Osiąga wysokość od 15 do 100cm. Rośnie w miejscach ruderalnych, na polach uprawnych. Preferuje gleby piaszczyste, zasobne w próchnicę i azot.


Liście ma długoogonkowe o blaszce romboidalno-jajowatej, tępe zakończoną krótką ością. Ułożone na łodydze są naprzemianlegle. Brzeg liści bywa często fałdowany.


Kwiaty są zielone, zebrane w wierzchołkowy, gęsty, kłosokształtny kwiatostan, znacznie przewyższający górne liście i niżej położone kłosy. Okwiat jest 5-listkowy. Listki są podługowato-równowąskie i zwężone nagle w krótką ość. Podkwiatki są lancetowate i zakończone sztywną ością.


Owocem jest torebka z nasionami.


Kwitnie od lipca do października.


Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Amaranthus chlorostachys Willd

Amaranthus patulus Bertol

Amaranthus incurvatus Tim. ex Gren. & Godr


Uwagi:

1. Roślina pochodzi z Ameryki Północnej i zastała zawleczona do Europy w XIX w.

2. Jest uciążliwym chwastem roślin uprawowych.

3. Młode rośliny mogą być wykorzystywane na sałatkę, starsze stanowią wartościową paszę dla świń.

4. Ziele szarłatu szorstkiego zawiera garbniki ,sole mineralne, ponad 20% białka, 200 mg% witaminy C. Jeszcze bardziej odżywcze są nasiona, zawierają 9% tłuszczu, 19% białka i 41% skrobi. Gatunki należące do rodzaju Amaranthus - szarłat są uznawane za pseudozboże . Były one obok kukurydzy i fasoli uprawiane już 3000 lat temu przez Inków, Majów i Azteków.


Literatura:

1. Broda B, Mowszowicz J.: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych. Wyd.3 popr. 1979, Warszawa, PZWL

2. Mowszowicz J. Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych ,pospolitych roślin zielnych.1986,Warszawa,WSiP

3. Rutkowski L. :Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd.2 popr., 2007, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN

4. Szafer Wł., Kulczyński St., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Część II. Wyd.5. 1986, Warszawa, PWN

































Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.