Muchomor czerwieniejący - Amanita rubescens


- obrazków

- nazw polskich

- nazw łacińskich

- beskidzkie rezerwaty




- miejsc

- ostatnio u nas

- panoramy




- o nas

- kontakt

- ostatnio dodane









Amanita rubescens

Muchomor czerwieniejący


Budowa: Kapelusz o średnicy od 5 do 25 cm, początkowo półkulisty, następnie przybiera kształt wypukły lub płaski. Skórka lepka, w okresach bezdeszczowych sucha, jasnobrązowa, z mniej lub bardziej silnym przebarwieniami czerwonymi, brązowawoczerwonymi. Pokryta jest drobnymi, koncentrycznie ułożonymi czerwonobrązowymi łatkami z resztek osłony. Brzeg kapelusza gładki, bez prążkowania (w przeciwieństwie do starych egzemplarzy muchomora czerwonego). Trzon długości 10-15 cm, średnicy od 1 do 3 cm, walcowaty z podstawą w formie nieco wydłużonej, nagiej bulwki lub z nielicznymi watowatymi wałeczkami; z pierścieniem prążkowanym z odcieniem białawym lub żółtawym na górnej powierzchni. Barwa trzonu u egzemplarzy młodych biaława, z czasem czerwieniejąca, u podstawy brązowoczerwonawa. Hymenofor blaszkowy. Blaszki wolne, gęste, białe, z wiekiem z czerwonawym odcieniem. Uszkodzone po kilku minutach przebarwiają się czerwonobrązowawo. Miąższ biały, z wiekiem lub uszkodzony przebarwia się na różowo-czerwonawo. Najłatwiej to obserwować u podstawy trzonu, lub w miejscach żerowania larw owadów. Smak łagodny. Zapach słabo wyczuwalny, bez wyraźnej dominanty, jedynie w okresie przedłużających deszczów może nabrać nieprzyjemnego, ziemistego smaku. Wysyp zarodników biały.


Występowanie: od czerwcu do października w lasach iglastych i liściastych. Czasami spotykany także na obrzeżach lasów i łąkach.

Synonimiczne nazewnictwo łacińskie:

Agaricus rubescens

Agaricus rubescens var. rubescens

Amanita rubescens

Amanita rubescens var. alba

Amplariella rubescens

Limacium rubescens

Synonimiczne nazewnictwo polskie:

Bedłka nakrapiana

Muchar czerwonawy

Muchomor czerwonawy

Muchomór cętkowany

Muchomór krostowaty

Różowka

Uwagi:

1.Smaczny grzyb jadalny, ale po ugotowaniu. Spożywanie surowych grozi anemią, ponieważ zawiera falolizynę, która rozpuszcza czerwone ciałka krwi. U naszych południowych sąsiadów jest cenionym grzybem i powszechnie zbieranym.

2. Należy uważać by nie pomylić go z muchomorem czerwonym oraz jeszcze groźniejszym muchomorem plamistym - Amanita pantherina..

3. Powszechny na półkuli północnej, występuje w Ameryce Północnej, północnej Afryce, Europie i Azji.

4. Tworzy mikoryzę z dębem, bukiem, sosną i świerkiem.

Miejsce wykonania zdjęć: Cięcina

Źródła informacji o gatunku:

Gumińska B., Wojewoda W., Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988

Gerhardt E. Grzyby. Wielki ilustrowany przewodnik. Bauer-Weltbild Media Sp. z o.o., Sp.k. Klub dla Ciebie. Warszawa


.


.
























Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone.