|
|
|
Muchomor czerwieniejący - Amanita rubescens |
|
|
|
|
Amanita rubescens Muchomor czerwieniejący Budowa: Kapelusz o średnicy od 5 do 25 cm, początkowo półkulisty, następnie przybiera kształt wypukły lub płaski. Skórka lepka, w okresach bezdeszczowych sucha, jasnobrązowa, z mniej lub bardziej silnym przebarwieniami czerwonymi, brązowawoczerwonymi. Pokryta jest drobnymi, koncentrycznie ułożonymi czerwonobrązowymi łatkami z resztek osłony. Brzeg kapelusza gładki, bez prążkowania (w przeciwieństwie do starych egzemplarzy muchomora czerwonego). Trzon długości 10-15 cm, średnicy od 1 do 3 cm, walcowaty z podstawą w formie nieco wydłużonej, nagiej bulwki lub z nielicznymi watowatymi wałeczkami; z pierścieniem prążkowanym z odcieniem białawym lub żółtawym na górnej powierzchni. Barwa trzonu u egzemplarzy młodych biaława, z czasem czerwieniejąca, u podstawy brązowoczerwonawa. Hymenofor blaszkowy. Blaszki wolne, gęste, białe, z wiekiem z czerwonawym odcieniem. Uszkodzone po kilku minutach przebarwiają się czerwonobrązowawo. Miąższ biały, z wiekiem lub uszkodzony przebarwia się na różowo-czerwonawo. Najłatwiej to obserwować u podstawy trzonu, lub w miejscach żerowania larw owadów. Smak łagodny. Zapach słabo wyczuwalny, bez wyraźnej dominanty, jedynie w okresie przedłużających deszczów może nabrać nieprzyjemnego, ziemistego smaku. Wysyp zarodników biały. Występowanie: od czerwcu do października w lasach iglastych i liściastych. Czasami spotykany także na obrzeżach lasów i łąkach. Synonimiczne nazewnictwo łacińskie: Agaricus rubescens Agaricus rubescens var. rubescens Amanita rubescens Amanita rubescens var. alba Amplariella rubescens Limacium rubescens Synonimiczne nazewnictwo polskie: Bedłka nakrapiana Muchar czerwonawy Muchomor czerwonawy Muchomór cętkowany Muchomór krostowaty Różowka Uwagi: 1.Smaczny grzyb jadalny, ale po ugotowaniu. Spożywanie surowych grozi anemią, ponieważ zawiera falolizynę, która rozpuszcza czerwone ciałka krwi. U naszych południowych sąsiadów jest cenionym grzybem i powszechnie zbieranym. 2. Należy uważać by nie pomylić go z muchomorem czerwonym oraz jeszcze groźniejszym muchomorem plamistym - Amanita pantherina.. 3. Powszechny na półkuli północnej, występuje w Ameryce Północnej, północnej Afryce, Europie i Azji. 4. Tworzy mikoryzę z dębem, bukiem, sosną i świerkiem. Miejsce wykonania zdjęć: Cięcina Źródła informacji o gatunku: Gumińska B., Wojewoda W., Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988 Gerhardt E. Grzyby. Wielki ilustrowany przewodnik. Bauer-Weltbild Media Sp. z o.o., Sp.k. Klub dla Ciebie. Warszawa |
|
|
Copyright Grażyna i Ryszard Taran. Wszelkie prawa zastrzeżone. |
. 
. 